غزل شمارهٔ ۱۱۷۵

برداشت: آزادی واقعی در اطاعت و بندگی نهفته است و راه رسیدن به کمال و ارزش‌های بالاتر در تسلیم بودن است.

برداشت: باران رحمت به وسیله‌ی اشک‌های پشیمانی جاری می‌شود و در این حالت، آبروی بخشش در دل شرمندگی محفوظ است.

برداشت: چشم زخم مانند نیل، به دل آزاده لطمه می‌زند و همچنین، آزادی دل در پس نشانه‌های بندگی پنهان شده است.

برداشت: چهره‌ی ماه به خاطر حسرت و آرزو همیشه غمگین و تاریک است و تمام نیکی‌ها و زیبایی‌هایش در پس این احوال پنهان مانده است.

برداشت: برق و روشنایی را نمی‌توان زیر ابر پنهان کرد؛ در دنیای او، روشنایی و زندگی به وضوح نمایان است.

برداشت: بوسه‌ای که بر روی لبان زیبای محبوب زده می‌شود، مانند عطری است که به زندگی جان می‌بخشد و آب زندگی را نمایان می‌کند. این بوسه نشان‌دهنده‌ی عمق عشق و ارتباطی است که به روح و زندگی معنا می‌دهد.

برداشت: دیدن درد و غم عزیزان لازم است تا زندگی ادامه پیدا کند، زیرا در این تاریکی، زندگی واقعی در دل آب وجود دارد.

برداشت: در سکوت و آرامش، می‌توان فهمید که چه چیزهایی از خطرات و آسیب‌ها در سخن گفتن پنهان است.

برداشت: تنهایی و نبود دوستان، حتی نوشیدن آب را دشوار می‌کند و در این حال، ثمره‌های ارزشمند درون خود را از دید دیگران پنهان می‌کند.

برداشت: خوشبختی و ماندگاری هرگز به یکدیگر نمی‌پیوندند. در زندگی، رمز موفقیت و شادکامی در خزانه‌های پنهان وجود دارد.

برداشت: پس از مرگ صائب، به خاطر گناهش، چهره‌اش از شرم در زیر خاک پنهان شده است.