غزل شمارهٔ ۱۱۷۴

برداشت: نگران و دل‌تنگی‌های دل را با چشمان اشک‌بار پنهان کرده است و پیچیدگی‌های زندگی ما را گوهرهای ارزشمند پوشانده است.

برداشت: زخم او بر دل ما به وضوح نمایان است، هرچند که او خود را پشت سپر پنهان کرده است.

برداشت: بادبان با سادگی خود بر روی طوفان حرکت می‌کند؛ همان کسی که ما را با آستینی تر، از چشم خود پنهان کرده است.

برداشت: در زندگی ما که تلخی‌ها را تجربه کرده‌ایم، ورود به عشق و وصال لذت‌بخش نیست؛ زیرا زیبایی و شیرینی عشق از دید ما پنهان مانده است.

برداشت: شعر درخشان و زیبا خود را به نمایش می‌گذارد؛ همان‌طور که زلف‌های پیچ‌وتاب‌دار، کمر را پنهان می‌کنند.

برداشت: از تیر محبت یار، لطافت و شیرینی حاصل می‌شود؛ هرچند که زیبایی گل است، اما در عطرش شکر پنهان است.

برداشت: در جمع افرادی که سطحی‌نگر و بی‌عمق هستند، خبری نیست؛ اما اگر چنین نبود، در سکوت ما مانند جامی، داستان‌های زیادی وجود دارد که پنهان مانده‌اند.

برداشت: در دلم گریه‌ای از شدت احساس وجود دارد که حتی به یاد وصال نمی‌توانم فکر کنم. در برابر این هیجان درونی، چشمانم را از اشک پنهان کرده‌ام.

برداشت: خواب روی آینه به خاطر تصویر نامنظم و نامرتب خراب شده است. زمان آن برای کسی خوش است که از زیبایی‌های دنیایی چشم پوشیده و به حقیقتی دیگر نگاه می‌کند.

برداشت: نمی‌توانم فراموش کنم که نعمت‌ها را نادیده گرفته‌ام، چون مانند برگ‌های این درخت بلند، گنجینه‌هایی را در خود نهان کرده‌ام.

برداشت: پس از تحمل درد و غم، به آرامش می‌رسم، در حالی که چشمانم پر از بی قراری است و رگ‌هایم از شدت احساسات به شدت تحت فشارند.

برداشت: من در دل مشکلات و دردسرهای زندگی‌ام پنهان شده‌ام و تنها راه نجات من، پوشاندن این ضعف‌ها و آسیب‌هاست. در واقع، درد و رنج‌های من در زیر ظاهری ساده و بی‌حس خود را پنهان کرده است.

برداشت: آب به طور خودکار از گوهر جاری می‌شود و اگر نه، صائب با دیدن هنر خود را می‌پوشاند و از حضور آن دوری می‌کند.