غزل شمارهٔ ۱۱۷۲

برداشت: دل از شدت عشق و شوق، دیوانه شده است چون پای آن محبوب را دیده است. امیدوارم که این دل در نهایت به درگاه دعا و راز و نیاز برود و آنجا را ببیند.

برداشت: چشمان او مانند پرنده‌ای به دنبال پیدایش خورشید می‌گردند و شبنمی که ما داریم، در فنا و ناپدیدی خود، بقا و پایداری را مشاهده کرده است.

برداشت: ای غزال زیبا با چشمان نازک و جذاب، چه کار می‌کنی؟ ما چشمان سرمه‌ای و دلربا را دیده‌ایم و هیچ چشم‌نواز دیگری برایمان اثرگذار نیست.

برداشت: در سایه زیبایی او، گل نمی‌تواند خود را نشان دهد؛ زیرا او به اندازه‌ای خاص و منحصر به فرد است که هیچ چیز دیگر به پای او نمی‌رسد.

برداشت: آیا ممکن است قلب ما به خاطر مشکلات و ناامیدی‌های دیگران ناراحت شود؟ شمع ما از پشت سر، بارها وزش نسیم‌های ملایم را تجربه کرده است.

برداشت: هر کسی که لحظه‌های رقص آن کس را با لباس قرمز دیده باشد، نمی‌تواند به راحتی نادیده‌اش بگیرد و به او طعنه بزند.

برداشت: دست از پنجه‌ی مرجان به زمین دریا گذاشته تا تردستی مژگان ما را مشاهده کند.

برداشت: دامی که در مسیر ما قرار دارد، به دلیل سنگینی خویش بر تن خشن نمی‌افزاید، زیرا چشمان پرصوف ما توانسته‌اند چین و چروک‌های پارچه بوریا را زیر نظر بگیرند.

برداشت: دل من که از حریم سینه‌ام دور نمانده، اکنون از جایش حرکت کرده و رفتارهای درست و به جا را مشاهده کرده است.