غزل شمارهٔ ۱۱۷۰

برداشت: زیبایی تو باعث شده که بلبل نتواند به راحتی سخن بگوید و حیرت از قد و قامت تو باعث شده که باغبان نتواند به درستی به کارش ادامه دهد.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده می‌شود که عشق و درد عاشق نمی‌تواند به راحتی بیان شود. صدا و احساساتی که در دل عاشق وجود دارد، به قدری عمیق و قوی است که حتی در یک لیوان شراب نیز نمی‌تواند جای بگیرد. این نشان‌دهنده شدت احساسات عاشق است که به صورت فریاد و ناله به بیرون می‌آید.

برداشت: عشق و دوستی به شدت ما را تحت تأثیر قرار داده است و همچنان در دلمان حسرت و اندوه وجود دارد.

برداشت: زیبایی معشوق واقعی نیست و تو به خاطر مژه‌هایت به خواب سنگینی دچار شده‌ای که تو را بسته است.

برداشت: عاشقان مانند اشک خود، منزل و جای مشخصی ندارند. احساس شوق و علاقه، مانند جذبه‌ای است که در دانه‌های ریز و روان شن و سنگ معلق شده است و نمی‌توان آن را به آسانی درک یا تعیین کرد.

برداشت: معنی این بیت به این شکل است که ما به دلیل پیچیدگی‌های عقل و اندیشه‌هایمان دچار نارسایی نیستیم، بلکه این وضعیت ناشی از زنجیرهای افکار و آرزوهای ماست که ما را گرفتار کرده است.

برداشت: صورت زیبا و دل‌انگیزی که ما را در عشقی عمیق غوطه‌ور کرده، مانند غنچه‌ای است که از دل دلدادگان بیرون آمده و در خود رازهای سر به مهر و پیچیده‌ای دارد.

برداشت: دشمن از ما می‌ترسد، اما شکارچی از ما فرار می‌کند؟ تیراندازی ما با تفکر و تدبیر بیشتر از کمان پیچیده شده است.

برداشت: او به دشت و بیابان رفت و آسایش را در آنجا جستجو کرد، اما فکر او هنوز در دل ما پیچیده و باقی مانده است.

برداشت: بدون فکر و تأمل از نوشته ما نگذرم، زیرا در هر کلمه‌ای شوقی وجود دارد که داستان‌های زیادی را در خود نهفته است.