غزل شمارهٔ ۱۱۶۸

برداشت: بوی عطری که از گل به مشام می‌رسد، در فضا پراکنده شده و حس عجیبی دارد که مانند بوی دود گل است. این عطر به نسیم صبحگاهی که به آن "صبا" گفته می‌شود، نفوذ کرده و با آن ترکیب شده است.

برداشت: سرو زیبا و خوش قد و قامت تو به مانند یک لباس منحصر به فرد جلوه کرده است و برگ گل از غنچه‌اش در آغوش خود پیچیده است.

برداشت: از اشک‌هایی که از چشمانش در آمده، حلقه‌هایی در دل او ایجاد شده است. حالا که موهایش به طرز زیبایی پیچ خورده، نمی‌دانم این زیبایی به چه کسی می‌رسد؟

برداشت: در کنار آب، کسی که از تشنگی در حال جان دادن است، نشان می‌دهد که دیگران هم در حیرت و سردرگمی به سر می‌برند و نمی‌توانند به او کمک کنند.

برداشت: در ذهن ما، صداهای دردناک و ناگوار مانند بوی خون در سرزمین کربلا منتشر شده است.

برداشت: هر کس که با گل آشنا باشد و در نسیم آن بپیچد، می‌تواند غم دوری و بیگانگی گلزار را احساس کند.

برداشت: هر چند ما در برابر ظلم تو ناتوانیم و عجز ما تأثیری ندارد، اما صدای آه و ناله‌مان به گوش آسمان رسیده است.

برداشت: دست‌های مؤمن ما بارها از طریق تسلیم و رضایت، توانسته‌اند قدرت و استقامت آهنین را به چالش بکشند.

برداشت: نیاز و کمبود انسان‌ها باعث می‌شود که غرور و خودبزرگ‌بینی که مانند سایه‌ای در قلب و ذهن وجود دارد، از بین برود و شکست بخورد.

برداشت: صائب، می‌گوید که آسمان به دلیل خون ما رنگین نیست، بلکه برعکس، خون ما باعث زنجیر کردن آسمان به زمین شده است.