غزل شمارهٔ ۱۱۶۷

برداشت: آن کسی که میهمانی عاشقان را به هم ریخته و بی‌نظم کرده، در عوض، مجالس دانشمندان را به ترتیبی منظم و زیبا برپا کرده است.

برداشت: مدت عمر ابدی مانند یک نوشیدن آب بیشتر نیست. خضر، که نماد زندگی ابدی است، درکنار آب حیات خوشحال و سرزنده نشسته است.

برداشت: تهمت و زشتی به دامن پاک او چسبیده است، اما این فقط در مصر نیست که گل زیبای کنعان را چیده‌اند.

برداشت: کسی که به زمین می‌افتد، بدون تردید، جام ما را کنار فراموشی گذاشته است.

برداشت: از دل شکرآب من صدای ناله‌های زنجیر به گوش می‌رسد، چون که درونم پر از تیرهای زندگی است.

برداشت: کی می‌تواند بکوشد تا این وضعیت شلوغ و هیجان‌انگیز را به هم بریزد؟ آن زلف‌های آشفته، خود یک فروشگاه زیبا و جذاب را به نمایش گذاشته‌اند.

برداشت: امروز بوی خون از صدای بلبلان به مشام می‌رسد. باید بدانیم که کدام دل سنگی، گلی را از باغ چیده است.

برداشت: هر کسی که از زیبایی‌های دنیا بهره‌مند شده و مانند درخت سرو در آزادی و آزادگی ایستاده است، می‌تواند در علم و دانش پیشرفت کند.

برداشت: از خیابان بهشت، کسی خارج می‌شود که چشمانش پوشیده است و از رخنه‌های چاک لباسش، گل‌هایی بیرون آمده است.

برداشت: نفرین به سرنوشت که با این بدن پر از زخم و درد، به هر سو که می‌روم، همواره زخم‌های تازه می‌خورم.

برداشت: آه از آن مغروری که بدون فکر و احتیاط با افرادی که دنبال لذت و هوس هستند، در کنار قبرهای شهیدان دور هم جمع شده و خوشگذرانی می‌کند.

برداشت: هر کسی که بتواند در دل طبیعت، با سختی‌ها و چالش‌ها کنار بیاید و از مشکلات، زیبایی بسازد، در واقع هنرمند واقعی است، مثل صائب که توانسته از سنگ نیز گل بسازد.