غزل شمارهٔ ۱۱۶۶

برداشت: در بهشت کسی قرار دارد که از دنیای مادی چشم‌پوشی کرده است و بر روی گنجینه‌ای نشسته که آن را با تلاش و پشتکار به دست آورده است.

برداشت: در گوشه تنهایی، صحبت‌ها و گفتگوها مرا ناامید کردند. خاک ساحل، شبیه به داروی چشم‌ها، به دنیای پر از طوفان و آشفتگی نگریسته است.

برداشت: دل که به خاطر تفرقه و نگرانی‌های زیاد بسیار آشفته و پاره پاره شده بود، اکنون دوباره جمع و آرام شده است تا گفتگو و صحبت به خوبی پیش برود.

برداشت: هر کس که در دلش آرزویی دارد و عشق او را سوزانده، فارغ از پرورش و رشد، مانند مویی سوخته و آسیب‌دیده است.

برداشت: زیبایی مغرور تو بی‌اعتناست، وگرنه نور خورشید در دل هر ذره‌ای از کوچکی و ضعف نهفته است.

برداشت: به خاطر ویژگی‌های تند و آتشین او، دیگر نمی‌توانم از خودم چیزی بگویم و فقط می‌توانم خاموش بمانم.

برداشت: هر فردی که به عاقبت کارهایش توجه دارد و می‌داند که باید اعمالش را در روز قیامت بسنجند، به خوبی تربیت شده است.

برداشت: صائب می‌گوید که لذت و خوشی زندگی، شبیه به سکه‌ای است که همیشه درخشان و خوشحال به نظر می‌آید، زیرا که به طلا و نقره چسبیده و زیبایی آن‌ها را به خود جلب کرده است. در واقع، این زیبایی و لذت به خاطر ثروت و تجملاتی است که در اطراف وجود دارد.