غزل شمارهٔ ۱۱۶۳

برداشت: دوستی‌های دنیا با نیرنگ و فریب آمیخته است. این دوستی‌ها مانند عسل هستند که با تلخی و بدی‌ها مخلوط شده‌اند.

برداشت: جمع‌آوری آثار و نشانه‌های شهیدان و زخم‌های آنها بی‌لطفی و نابرابری است، چرا که حتی دامن روزتاب نیز از رنگ خون لطیف است.

برداشت: تلاش کن که در این دنیا نامی کم‌نام و نشان داشته باشی، چرا که هر نامی که در اینجا وجود دارد، به نوعی به ننگ و رسوایی مرتبط است.

برداشت: نوشیدنی که با هم ترکیب شده، باید به دل بیمار آرامش بدهد؛ چرا که روح عاشق بین صلح و جنگ در نوسان است.

برداشت: دختر را به کسی نسپار، زیرا این فرد با کارهایش باعث خجالت مردان شده است.

برداشت: خون و انتقام از مظلومان به جوش آمده است و تا زمانی که از خون ضعیفان سوءاستفاده شود، این خشم همچنان وجود خواهد داشت.

برداشت: چرا از تیرکمان او دل می‌کنی و کناره‌گیری می‌کنی؟ در غیر این صورت، آن تیرکمان از خون دشمنانش آلوده است.

برداشت: از کسی که در برابر خوبی‌ها و بخشش‌هایش انتظار تشکر و درخواست ندارد، هیچ انتظاری نداشته باش. مانند خورشید که بدون نیاز به جلب توجه، نورش را پخش می‌کند و به زعم خود، حتی زمانی که چهره‌اش کثیف و سنگی است، از نورش دست نمی‌کشد.

برداشت: بدون وجود شفق، زندگی و جریان روزگار هرگز آرامش پیدا نمی‌کند و همیشه تحت تاثیر خشم و وحشیگری خواهد بود. این وضعیت همواره نشانه‌ای از درد و رنجی‌ است که برآمده از جنگ و ستیز است.

برداشت: هیچ چیز قادر نیست که مانع دل بی‌تاب از رفتن شود. حتی وعده صلحی که با صد معذرت و عذرخواهی ناقص و ناپاکی همراه است.

برداشت: عاشقان مانند پرندگان هستند که به خاطر عشق معشوق خود، دچار درد و رنج می‌شوند. به همین دلیل، مثل طوطی‌هایی هستند که به زنجیر در آمده‌اند و نتوانسته‌اند آزادانه پرواز کنند.