غزل شمارهٔ ۱۱۶۲

برداشت: آسمان پر از ستاره‌هاست و این زیبایی‌ها زیر پوششی از آلودگی مدفون شده‌اند. در حالی که افق‌ها در رنگ شفق درخشانند، لب‌های شراب نیز با آلودگی‌ها درگیر شده‌اند.

برداشت: نوشیدن مشروبات مناسب، برای دل رنجیده و بیمار ضروری است، زیرا محبت عاشقان با کمی ناز و سرزنش همراه است.

برداشت: گلی که با شبنم صبحگاهی خود را شسته و پاک کرده است، در عین حال دامنش به بوی شراب آلوده شده و تحت تأثیر شرم قرار دارد.

برداشت: از خوشحالی در دل من جوشی وجود دارد که سبب گرما و شعف می‌شود؛ آیا ممکن است دست و لب من به خون این کباب آغشته باشد؟

برداشت: ما در مکانی خطرناک لنگر انداخته‌ایم و هر موجی که به کشتی ما نزدیک می‌شود، مثل تیغی خونین است که صد حباب را در خود غرق کرده است.

برداشت: هیچ موجودی در این دنیا نیست که بدون رنج و درد زندگی کند. حتی آب در دل خاک نیز به خاطر یتیمی و تنهایی آلوده است.

برداشت: در مسیر زندگی، مسائلی وجود دارد که نیاز به توجه و فکر دارند، اما بیداری در واقع خواب است. هر تار موی من تحت تأثیر این خواب سنگین قرار دارد و پلک‌هایم هم به خواب رفته‌اند.

برداشت: دود خطی که در پرده‌ی فانوس به وجود آمده، نشان دهنده‌ی پیش آمدن نور و روشنی است، زیرا شمعی که جهان را روشن می‌کند، به دلیل وجود حجاب آلوده، مانع از انتشار کامل نورش شده است.

برداشت: هر کسی به اندازه مقام و موقعیتش در معرض غفلت و بی‌خبر ماندن از واقعیت‌های زندگی است. در اینجا، کسی که باید بیدار و هوشیار باشد، در واقع خواب‌آلود و غافل است.

برداشت: خوشی‌های آینده ما، به خاطر نابودی امروز و نشانه انتقام، تحت تاثیر عواطف و هیجان‌های شدید قرار گرفته‌اند.

برداشت: لبخند و محبت شبنم که بر روی برگ گل نشسته بود، از آن برگ جدا نشد. یار به مستی و سرخوشی رسید و همان حرفی که زده بود، هنوز هم با حجاب و پرده‌ای از آلودگی همراه است.

برداشت: هر شب، شب عید با شوری و شادی خواهد بود، اما صبح آن به غم و ماتم می‌انجامد. لذت‌های دنیوی، در زیر لایه‌ای از غم و آلودگی قرار دارد.

برداشت: درد و تاثر ما به زودی سامان می‌گیرد، زیرا از عالم غیب نوری به چهره‌ی ساقی تابیده است، تا زمانی که این آتش به آب تبدیل نشده و در هم آمیخته است.