غزل شمارهٔ ۱۱۶۰

برداشت: اشک به خاطر نیرنگ‌های زندگی به راحتی از چشمان کسی می‌ریزد و خوشه‌های پروین به دور از زحمت و دردسرهای روزمره در آرامش هستند.

برداشت: تا وقتی که یاد و خط بغداد در ذهنم است، به دیوانگی می‌اندیشم که در خاک کربلا آرامش یافته‌ام.

برداشت: تا زمانی که خطر یا مشکلی برای تو به وجود نیامده، از سرزمینت دور نشو. وقتی هنوز در امنیت هستی و مشکلات را تجربه نکرده‌ای، نباید بی‌دلیل سفر کنی یا از جایت بروی.

برداشت: ما مانند خارهایی هستیم که از دیوار سر بر می‌آوریم و سر بلند می‌کنیم. به شبنم بی‌پروا نگاه کن که کجا راحت و آسوده نشسته است.

برداشت: در مسیر جستجو برای رسیدن به هدف، شخص دچار مشکلات و ناراحتی‌هایی شده، اما در عین حال، نشان از آرامش و قبول این سختی‌ها دارد. نشانه‌ای از سختی و رنج در زندگی او وجود دارد، اما او همچنان با صبر و استقامت به راه خود ادامه می‌دهد.

برداشت: در دل دریا، اشک‌های ما را کم ببین. در عمق هر قبه، صدها ناخدا بی‌دغدغه و آرام زندگی می‌کنند.

برداشت: هنگامی که تو نغمه‌ای زیبا از لبان خود نمی‌خوانی، پرنده باغ بهشت نیز از سر نوا و آهنگ آسوده و بی‌خیال است.