غزل شمارهٔ ۱۱۵۹

برداشت: هر غباری که بر روی یک سوارکار چابک نشسته، نشان‌دهنده‌ی تلاش و زحمت اوست و هر چوب یا خار که به نظر می‌رسد بی‌ارزش است، ممکن است به عنوان ابزاری برای شکار زندگی یا دستیابی به هدف‌هایی مهم به کار رود.

برداشت: گل لاله‌ای که امروز از خون دل می‌نوشد، بر تخت شادی و موفقیت تاجی دارد که نشان از بزرگی و خوشبختی‌اش است.

برداشت: وقتی که در حالت حیرت و سردرگمی بودم، هیچ نشانه‌ای از بی‌تابی را در خواب نمی‌دیدم. به نظر می‌رسد که آن وادی حیرت، مکانی عجیب و شگفت‌انگیز برای آرامش بوده است.

برداشت: سایه در برابر سیل‌های عظیم حوادث، محفوظ و ایمن است و باعث می‌شود که خاکساری به عنوان یک حفاظ محکم و استوار عمل کند.

برداشت: غنچه‌ای که در این باغ است، نمی‌داند دلش چه حالی دارد و نمی‌فهمد که این دل پر از خارها و تلخی‌هاست. جالب است که این باغ و بهار، زمانی زیبا و شاداب بوده‌اند.

برداشت: عمر جاویدان به دلیل نقص و کمبودهای موجود در موج اوست و وسعت مشرب او نشان‌دهنده این است که همچون دریای بی‌کران و بدون انتها بوده است.

برداشت: در طول زمان، دردها و مشکلات نتوانستند ما را پیدا کنند، زیرا وجود ما مانند ملک بی‌کران و بی‌مرز است.

برداشت: در زمان عشق ما، انجام کارهایی مانند بوسیدن و نزدیکی به یکدیگر گناه به حساب می‌آید، در حالی که قبل از این زمان، گاهی اوقات این رفتارها مجاز و قابل قبول بودند.

برداشت: تا زمانی که به خودم نپرداختم و درونم را نکاویدم، عیب‌هایم را ندیدم. این حیرت از روشنایی سینه‌ام نشان می‌دهد که آینه‌ای درونم وجود دارد که من را به خوبی می‌بیند.

برداشت: نگاه نمی‌گردانند از زیبایی‌های صورت و لب‌های خوش‌رنگ بت‌ها. می‌توان گفت که من نیز فردی رند و می‌نوش هستم.