غزل شمارهٔ ۱۱۵۶

برداشت: خاکساری و تواضع در برابر بزرگان و قدرشناسی از آن‌ها امری شایسته و زیباست، همان‌طور که فروتنی و افتادگی در مقابل عظمت آسمان هم پسندیده است.

برداشت: شکستن سر را بالا می‌برد و از سرکشان انتظار می‌رود که سر خود را به پیش بیندازند.

برداشت: در فصل پاییز، راحت است که به زیبایی و خوبی نگاه کنیم، اما زیبایی و جوانی در بهار تنها از آن باغبان شایسته است که به درستی از آن مراقبت کرده باشد.

برداشت: اگر مغز نرم شود، دیگر تازگی چندانی ندارد. چربی و نرمی بیشتر از استخوان زیبا و دلنشین‌تر است.

برداشت: کوهسار به خاطر خنده بی‌موقع کبک تکان نخورد و در دنیا، صبوری از بزرگ‌ترها شایسته است.

برداشت: هر کسی که بر زمین زانو بزند، باید در آینده با افتخار و سر بلند باشد. ادعای بزرگ بودن و برتری از کسانی که در صحنه زندگی واقعی ایستاده‌اند، شایسته و زیباست.

برداشت: سخن گفتن و ادعا کردن به تنهایی کافی نیست؛ بلکه زیبا و تاثیرگذار بودن کلام، ارزش بیشتری دارد. در واقع، می‌توان گفت که گاهی بهتر است با کم‌گویی و دقت، تاثیر بیشتری بگذاریم تا با پرگویی و بلندپروازی.

برداشت: در دنیای ما، سختی‌ها و مشکلاتی که به ما می‌رسند، در واقع می‌توانند ما را نرم‌تر و مهربان‌تر کنند. این جهان با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش زیباست و همه چیز در آن به هم مرتبط است.

برداشت: ساحل دریا تحت تاثیر جزر و مد قرار می‌گیرد، و همین موضوع نشان می‌دهد که قدردانی از بخل و احسان هر دو برای انسان، حتی برای فردی با دانش و سن بالا مانند پیر مغان نیز شایسته و زیباست.

برداشت: از سکوت، سخنوری به وجود می‌آید و فردی که در جایگاه خود ثابت و با وقار است، به خوبی در مقامش می‌درخشد.

برداشت: شراب در جام شفاف جلوه‌ای متفاوت دارد و خون ما بر گردن دختر زیبا بسیار شایسته است.

برداشت: پیروی از بزرگترها خوب است، اما جوانان زیبا اغلب به خود می‌بالند. حقیقت این است که درست مانند اینکه تیر در کمان باید خم شود، این همچنین برای شخصیت و رفتار انسان‌ها نیز صدق می‌کند.

برداشت: اگر مرجان را از دریا بیرون بکشند و تنها خشکی آن را نشان دهند، نباید ادعای مهارت در دریا داشته باشد. اساسی دانسته می‌شود که زیبایی و مهارت تنها در عمق دریا و در تمام وسعت آن نهفته است.

برداشت: اگر سایه‌اش بر زمین نیفتد، زیبایی و جلوه‌اش مانند نقش و نگار روی زمین نخواهد بود. بنابراین، فقط با زیبایی و شکوه سرو در باغ نمی‌توان به خود نازید.

برداشت: صائب می‌گوید که در میان سخنوران زیبا و رنگین، دعوای هوش و هنر به زیبایی نیست. مانند غنچه‌ای که بر دهانش نشانه‌ای از سکوت و آرامش قرار دارد، زیبنده‌تر از هر سخنی است.