غزل شمارهٔ ۱۱۴۹

برداشت: شکرگزاری ما به خاطر احسان‌های زیاد، کم‌رنگ و ناقص شده است، مانند برگ‌های این درخت بلند که به خاطر میوه‌هایش ناپیدا شده‌اند.

برداشت: دستت را از دل‌هایی که نگران و مضطرب هستند برندار، زیرا ابری که به سوی دریا می‌رود، دیگر بارانی ندارد.

برداشت: او از هر گوشه و کنار خانه، آرزوها و خواسته‌های خود را نشان می‌دهد، مانند آینه‌ای که بدون نیاز به نگهبان، در دسترس همه است.

برداشت: زمان غفلت ما به سرعت می‌گذرد، مانند برق و باد. کشتی زندگی ما به خاطر سنگینی‌اش به آرامی حرکت می‌کند.

برداشت: عذابی که در دل انسان از پاکدامنی ایجاد می‌شود، به مانند عذابی است که یوسف از زندان و دوری از آزادی تجربه کرده است. در واقع، این احساسات و محدودیت‌ها او را به شدت آزار می‌دهد.

برداشت: سیل بدون تلاش، خاشاک را به راحتی به دریا می‌برد و با آرامش و زیبایی‌اش، بیرون رفتن از خود به آسانی ممکن شده است.

برداشت: قوی‌ترها نباید به ضعیف‌ترها آسیب بزنند و همیشه باید از کارهای ناپسند دوری کنند. این اشخاص دیگر از مشکلات کوچک و بی‌اهمیت دور می‌شوند و به سمت کارهای بهتر می‌روند.

برداشت: هیچ طلا و قیمت گرانبهایی در آستین غنچه و دامن گل وجود ندارد؛ پس کدام سرو در باغ گل به شادی و سرگرمی در حال رقص و چرخش است؟

برداشت: در اینجا، شاعر به تأثیرات و احساساتی که در اثر عشق به وجود می‌آید، اشاره می‌کند. او به تلخی‌ها و مشکلاتی که ممکن است پیش بیاید، اشاره کرده و می‌گوید که این تلخی‌ها در حالتی که معشوق در نظر اوست، قابل تحمل می‌شود. هنگامی که معشوق را می‌بیند، تمام جهان برای او به یک دنیای زیبا و فرنگی تبدیل می‌شود. به عبارتی، محبّت و جذابیت معشوق تمامی تلخی‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و باعث می‌شود که زندگی با وجود همه چالش‌ها زیبا و ارزشمند به نظر برسد.

برداشت: هر کس که در مهمانی سرنوشت نشسته، به جای شیرینی، تلخی‌های زندگی را تحمل می‌کند.