غزل شمارهٔ ۱۱۴۸

برداشت: زندگی برای من مانند زندانی است که در اثر پیری به سختی افتاده و ادامه دادن زندگی اکنون برایم آسان‌تر از گذشته نیست.

برداشت: خواب و بیداری من تغییر کرده و به هم ریخته است. وضعیت من تحت تأثیر تغییرات زمان و روزگار قرار گرفته است.

برداشت: دل ضعیف و فکر توخالی، روحی تنگ و درک اندک دارد؛ در حالی که هرچه به او می‌رسد، هنوز کم نامیده می‌شود و حریص‌تر می‌شود، در حالی که معده‌اش دیگر فرمان‌پذیر نیست.

برداشت: چشم‌ها ضعیف و گوش‌ها سنگین شده‌اند. دستان می‌لرزند و پاها استقامت ندارند. جای دندان‌ها، جانشین گوهری از دندان‌ها شده است.

برداشت: بدون کنترل از دهان و چشم من آب می‌ریزد و کشتی بی لنگر من به بازیچه‌ای در میان طوفان تبدیل شده است.

برداشت: به دلیل تغییرات و ناپایداری‌هایی که در زندگی‌ام به وجود آمده، کنترل و اختیار من از دست رفته است و این بی‌ثباتی باعث شده که وجودم که مانند یک خانه محکم باشد، اکنون ویران و نابود شده است.

برداشت: عمر ما به سرعت سپری شده و ما در این زندگی با تمامی ابزارها و امکانات، همچون اسبی که به راحتی در میدان می‌دود، در حال حرکت و جنب و جوش هستیم.

برداشت: هر رگ در بدن ضعیف و نزار من، مانند موی سفید روشن و درخشان صبح، بر زندگی نااستوار و لرزان من تابیده است.

برداشت: به خاطر گناهانم به شدت خمیده و ناتوان شده‌ام، مانند کمانی که در حال کشش است. آهی از دل برآمده و همچون تیر از سینه‌ام بیرون پرتاب شده است.

برداشت: از زندگی ناامید شده‌ام و ذهنم از من دور شده است. به خاطر این پاییز بی‌رحم، باغ من خراب و ویران گشته است.

برداشت: در پیری، حرص و میل به زندگی مرا به دام انداخته است و اکنون جسم من به عنوان طعمه‌ای برای مورچه‌ها به حساب می‌آید.

برداشت: سرم در فکر رفتن نیست، من از میدان زندگی خسته و خمیده‌ام، هرچند که شرایط زندگی مرا به حالت گذرا و ناپایدار تبدیل کرده است.

برداشت: هر چه از یاد جوانی‌ام باقی مانده، در خاطرم گم شده است و با وجود این که زمان گذشته، هنوز هم قامت من نشانه‌ای از آن دوران است.

برداشت: هر روز آرزوی طولانی‌تری در ذهنم شکل می‌گیرد و حتی با وجود اینکه شاخ و برگ من در اثر پاییز لرزان شده است، باز هم بر بلندای بلندپروازی‌هایم افزوده می‌شود.

برداشت: چگونه می‌توانم نعمت‌ها را نادیده بگیرم، در حالی که به خاطر مشکلات و سختی‌هایی که همه جا را پر کرده، سکوت و بی‌توجهی بر من غالب شده است؟

برداشت: صبح قیامت فرقی نمی‌کند اگر موی سفید من باشد، چرا که من حواسم به چیزهای دیگر پرت شده و گویی نیروی تمرکز خود را از دست داده‌ام.