غزل شمارهٔ ۱۱۴۷

برداشت: از زیبایی و خط دلنواز محبوبم، عالم به طرز فوق‌العاده‌ای روشن و دل‌انگیز شده است؛ به گونه‌ای که هرکجا که خورشید می‌تابد، نورش بیشتر و دلپذیرتر از گذشته است.

برداشت: او مانند شمع می‌نوشد و می‌سوزد تا روز قیامت، انگشت خویش را می‌نهد بر روی کسانی که شب در محضرب او مهمان بوده‌اند.

برداشت: آسمان در دور دارایی‌های او قرار دارد و ترسی که در دل ماست، به خاطر انحراف از ایمان است.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که شخصی با دیدن محبوب خود که همچون یوسف زیبا و بی‌نظیر است، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. زیبایی و جذابیت او به قدری زیاد است که هر کسی را مجذوب خود می‌کند و در واقع، تمام زشتی‌ها و مشکلات زندگی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: چشم بد از این یوسف دور باشد، چونکه در زمان زیبایی‌اش، دور آسمان یک چشم حیران و متعجب شده است.

برداشت: دل به خاطر شوخی و سرگرمی، در این جسم خاکی آرامش نمی‌یابد. این شعله و آتش در سینه‌ی محکم و سخت، به راحتی در حال جنبش و حرکت است.

برداشت: ما با چیره‌دستی و قدرت، سختی‌های زندگی را پشت سر می‌گذاریم، چرا که در وجود ما زخم‌ها و دردهای زیادی وجود دارد که باعث شده‌اند به سختی‌ها بی‌اعتنا شویم.

برداشت: خنده و شادی ممکن است خطراتی را در خود داشته باشد، چرا که در زیر سطح و در دل موضوعات، مشکلات و چالش‌هایی وجود دارد که به راحتی قابل مشاهده نیستند.

برداشت: یاد کردن ما چه فایده‌ای دارد حالا که آن گوشه‌ی ذهن ما پر از غبار فراموشی شده است و هیچ چیزی از آن خاطرات باقی نمانده.

برداشت: از دیدار هر چه گران‌قدر و عزیز در این دنیای پر از ترس و دلهره، ما تنها به این نتیجه دست یافته‌ایم که راحت‌تر می‌توانیم از زندگی خداحافظی کنیم.

برداشت: من با این حال و سرگشتگی چگونه به خانه بروم وقتی در بیابانی هستم که افراد زیادی مانند خضر گیج و گمشده‌اند؟