غزل شمارهٔ ۱۱۴۵

برداشت: بوسه‌ای که بر لبانت زده شده، به شیرینی و زیبایی آب کوثر است و لبخندت که از دهانت می‌جوشد، همچون غوطه‌وری در شکر شیرین است.

برداشت: با نرمی و لطافت می‌توان به دل‌های سخت راه پیدا کرد، چرا که این دلها همچون گوهرهایی هستند که در عمق وجود خود، زیبایی و صفا دارند.

برداشت: در مکتب سخت‌کوشی، ما فردی بی‌فایده نیستیم؛ زندگی ما مانند صفحه‌ای است که با دقت و نظم خاصی نوشته شده است.

برداشت: چرا با چین ابروهایت ما را آزار می‌دهی؟ غیر از آهی که بی‌اثر است، دیگر چه حسی از ما منتشر شده است؟

برداشت: آسمان به خاطر چشمی معصوم دچار التهاب و هیجان شده است و اشک‌های من باعث شده که مانند نمک در چشمان ستاره‌ها جلوه‌گری کند.

برداشت: در این بیت، شاعر به زیبایی و لطافت سروها و نخل‌ها اشاره می‌کند. سروها مانند خیابانی زیبا و با وقار دیده می‌شوند که در میانشان نخل‌ها قد برافراشته‌اند. در عین حال، شاعر از تنهایی و مکرر بودن حال خود سخن می‌گوید که در صف محشر یا جمع کثیری از مردم، احساس تنهایی و جدا بودن از دیگران دارد.

برداشت: غیرت و حس حسادت من چنان شدید است که مانند سرخی افق در غروب، خون می‌جوشد. چشمانم مانند آتشی هستند که برق می‌زنند و گویا چنان قوی و تندند که به سادگی می‌توانند بر خود یک خنجر فرود آورند.

برداشت: وقتی کسی نتواند به صورت مکرر از زهر تلخی که در دل دارد، صحبت کند، چگونه ممکن است ادعای حقیقت کند؟ سخنانی که به ظاهر شیرین و دلنشین هستند، در واقع می‌توانند به راحتی لطمه‌ای بزرگ بزنند.