غزل شمارهٔ ۱۱۴۴

برداشت: عیسایی که از شیر مریم بزرگ شده، در برابر منکران حقایق، با قدرت و تاکید جلوه‌گری می‌کند و سخنانشان را رد می‌کند.

برداشت: اگر درد و رنج بر دل‌های بزرگ تأثیری نداشته باشد، پس زخم‌های ما بسیار مرهم دارند که به آن‌ها توجهی نمی‌شود.

برداشت: آرزوهایی که در فکر ما شکل می‌گیرند، اگر خام و ناپخته باقی بمانند، به سرانجام خوبی نمی‌رسند و همچون غذاهای نپخته می‌توانند خطرناک و زیان‌بار باشند.

برداشت: هر جایی که قدم می‌گذاری، انگار زخم‌هایی در زمین وجود دارد. به نظر می‌رسد که شیشه‌های آسمان به هم خورده و شکسته‌اند.

برداشت: صائب از تلخی اشک خود می‌گوید که اگر کسی در کعبه وجود داشته باشد و این نعمت را نداشته باشد، گویی از دریای پر برکت زمزم، آب شور و بی‌فایده‌ای نوشیده است.

برداشت: عقل مانند آهویی که از خطرها فرار کرده، از دنیا دور شده است، تا آن زمانی که با زلف‌های پریشان و درهم بر هم روبرو می‌شود.

برداشت: هرچقدر هم که فاصله بین ما زیاد باشد، از تو دور نیستم و به چشم تو نگاه می‌کنم. در شادی و خوشی غرق شو و مشغول لذت بگرد، چون این جامی که می‌بینی، دیگر سرنگون و خراب شده است.

برداشت: کعبه، مکان مقدس حج، در خون غزالان به مانند اثر داغی از گل لاله است؛ زیرا تا زمانی که چشمان خونریزی تو به هم خورده، این وضعیت برقرار است.

برداشت: ای نور آفتاب، از سر ویرانی ما بگذر؛ زیرا حاصل این باغ، زیر نظر شبنم‌ها قرار گرفته است.

برداشت: از درختی که خودمان کاشتیم، میوه‌ها بدون درخواست و زحمت به زمین می‌افتد. بچه‌های ما هم مثل نخل کوچکی هستند که هنوز میوه‌ای برای خوردن ندارند.

برداشت: در زندگی، کسی که نام و محبوبیتی ندارد، نمی‌تواند به هدف‌های بزرگ خود برسد. در شرایط سخت و دشوار هم فقط به خاطر نام و اعتبار، ممکن است مشکلاتی برای او به وجود بیاید.

برداشت: هر کسی که از کیفیت بادیه‌نشینی و نوشیدن شراب لذت ببرد، در ظرف خود اراده و خواسته‌اش را یافته و از جام پرشکوه جم نوشیده است.

برداشت: هر دانه‌ای از دانه‌های گندمی که آدم از آن خورد، حالا در بهشت عدن به یاد ندامت و پشیمانی تبدیل به اشک شده است.