غزل شمارهٔ ۱۱۴۰

برداشت: این سرگردانی ما تنها به خاطر چرخش زمان نیست، بلکه درد و رنجی که خضر (نماد دانایی و هدایت) دارد، به خاطر مشکلات و سختی‌ها، او را دچار پریشانی کرده است.

برداشت: مهره مومی در دستان او نمایانگر قدرتی است که آسمان را تحت کنترل دارد و حال ما را که در اسیری به سر می‌بریم، دگرگون می‌سازد.

برداشت: قمری ما با ناله‌های دلنشینش، حال سرو را به اندازه‌ای پریشان کرده که حتی بید مجنون هم این‌گونه آشفته نیست.

برداشت: با وجود اینکه ما مانند سرو آزاد هستیم و از قید و بند لباس و ظواهر رها هستیم، اما همت و اراده ما از این محدودیت‌ها فراتر رفته و ما از این خرقه‌های ظاهری جدا شده‌ایم.

برداشت: معنی و عمق یک شعر به سادگی به دست نمی‌آید؛ زیرا همانند درختی که سال‌ها رشد کرده است، هر مصرع شعر به دقت و با تلاش بسیار ساخته شده است.

برداشت: در زیر فشار و بی‌رونقی، ارزش و تمایل من باعث شده که خاک دنیا در نظر انسان‌های بزرگ و ثروتمند، کم اهمیت به نظر برسد.

برداشت: در حال گشت و گذار در کوچه‌ها هستم و دچار هیجان و شگفتی شده‌ام. وسعت دنیای من باعث شده که از مشکلات و ناملایمات زندگی دور شوم و احساس آزادی کنم.

برداشت: پرندگان نمی‌توانند سرشان را از زیر بال‌های بلبل‌ها بیرون بیاورند، زیرا زیبایی و خجالت گل‌ها، آن‌ها را به شدت مجذوب کرده است.

برداشت: هر چه بر سرمان می‌آید، او به طرز نادرستی تدبیر می‌کند و درد ما را این درمانگر نادان بیشتر کرده است.

برداشت: به خاطر زیبایی و شکوه بهار، به گونه‌ای است که از یک آستین، صد دست و بازو بیرون آمده و نشان‌دهنده فراوانی و زیبایی آن است.

برداشت: در دل کوه‌ها، زیبایی‌هایی مثل لاله دیده نمی‌شود، چرا که سنگ‌ها و سختی‌های زندگی، دل فرهاد را آزار داده‌اند و او را از شادی محروم کرده‌اند.