غزل شمارهٔ ۱۱۳۹

برداشت: تا کی باید شاهد غم و اندوه کودکان بوده باشیم؟ درخت بید، با غم و درد، موهای خود را پریشان کرده است.

برداشت: ما در دام زیبایی و حقیقت وجود داریم و این نشان می‌دهد که به سادگی تحت تأثیر حرف‌های پر طاووس‌گونه و نادانی دیگران قرار گرفته‌ایم.

برداشت: می‌توان از سوختن ستاره ما جلوگیری کرد، به شرطی که آتش ایجاد شده بر روی چهره‌ات را به باغی تبدیل کند.

برداشت: زیبایی‌های عشق باعث شده است که چشم آهو بر اثر خاطرات عاشقانه و محبت، چو خنده‌دار و دلنشین به نظر برسد.

برداشت: هر لحظه جنون و دیوانگی مرا از خانه عشق بیرون می‌کشد و در این پیری، به اندازه یک کودک، بی‌تجربه و ناتوانم کرده است.

برداشت: صائب با نثر شیرین و دلنواز خود موجب شده است که سرزمین اصفهان، که به خاطر زیبایی و شکوهش شناخته می‌شود، به مکانی پر از نیکی و شیرینی شبیه شود. صدای قلم او به قدری دلنشین است که می‌تواند حتی اطرافش را به باغی از شکر تبدیل کند.