غزل شمارهٔ ۱۱۳۵

برداشت: آن کس که جشن و میگساری دیگران را با خنده‌هایش چنان زیبا و گلگون کرده است، حالا دل ما را از همیشه بیشتر پُر از پریشانی و آشفتگی کرده است.

برداشت: من شانس و امکان رسیدن به عشق خود را ندارم؛ وگرنه بارها دیده‌ام که گل‌ها از روی خوشحالی و مستی، به زانوی بلبل تکیه می‌دهند.

برداشت: این چه چهره‌ای است که انگار هنرمند بهار تمام زیبایی‌ها و رنگ‌های چمن را فقط برای یک گل به کار برده است؟

برداشت: جوهر واقعی ما از عدم سامان و بی‌نظمی ناشی نمی‌شود؛ بلکه این چشم، به خاطر زیبایی و معصومیتی که دارد، دیدن چشمه را از ما پنهان کرده است.

برداشت: از گردن‌کشی و سرکشی پرهیز کن وگرنه پایمال خواهی شد، چون دشمن به خاطر تواضع من، فرصتی برای آسیب زدن به من پیدا کرده است.

برداشت: ما نگران ظلم و ستم نیستیم، زیرا انسان مقاوم و سخت‌جان ما، درد و رنج جهانیان را در دل خود تحمل کرده و نادیده می‌گیرد.

برداشت: از خود کم نگذار و در سختی‌ها احساس ناتوانی نکن، زیرا که در روزهای بهاری، باران می‌تواند قطره‌ای را به ارزش الماس تبدیل کند.