غزل شمارهٔ ۱۱۳۴

برداشت: این شخص با وجود اینکه ما را فراموش نکرده، در حالی که غرق در لذت‌ها و شادی‌های دنیا است، توجه‌اش به ما کم شده است.

برداشت: چنان که آینه از تصاویر بی‌خبر است، چشم حیران تماشا نیز فراموش کرده است که به چه چیزی نگاه می‌کند.

برداشت: هر جا که قطره‌ای باشد، همیشه یاد دریا را در دل دارد و به این فکر می‌کند که دریا او را فراموش کرده است.

برداشت: در قلبم که پر از یاد محبوب است، حالتی دارم که همه چیزهای دنیا را فراموش کرده‌ام.

برداشت: هر کسی در این دنیا فرصتی دارد و زمانی برای خود، اما به نظر می‌رسد که آسمان نوبت ما را فراموش کرده و به ما توجهی ندارد.

برداشت: پرنده ما آن‌قدر در تماشای خودش غرق شده که حتی یادش رفته چه‌طور باید به آیینه نگاه کند.