غزل شمارهٔ ۱۱۳۳

برداشت: هر کسی که به دنیا روی آورده و دلش را به آن مشغول کرده، از دیدگاه محدود و کوتاه‌فکرانه خودش به عقب نگاه کرده است.

برداشت: رزق ما بدون تلاش و بدون درخواست به ما خواهد رسید، در دل آن کسی که روزی را از پیش تأمین کرده است.

برداشت: هر کس که زیبایی‌های گلشن محبوبش را به‌طور کامل درک کرده باشد، حتی اگر در سختی به سر ببرد، مانند خار در چشمش نمی‌گذارد که زیبایی بهشت را ببیند.

برداشت: مردمک چشمم مانند نقطه‌ای است که بر چشمانم سنگینی می‌کند. آن خال زیبای او به گونه‌ای در دل من جا گرفته است که همچون دانه‌ای سیاه و نازک در دل من نشسته است.

برداشت: نگاه آن غزال وحشی که از من دور است، باعث شده که دلم تنگ شود و احساس پرتاب شدن به دامن طبیعت را داشته باشم.

برداشت: در دل او جایی برای من نیست، اما اگر چنین نبود، می‌توانستم بگویم که نخل من با ریشه‌ای محکم، بارها در سنگ سخت میوه داده است.

برداشت: بی‌زبان هم می‌تواند حال ما را بیان کند، زیرا چشم تو به کسی پیوند خورده است که قادر به بیان این احساسات است.

برداشت: در لبخند او، خدا می‌داند چه حالتی نهفته است؛ زیرا کسی که به خاطر زهر چشمانش، قدرت شفای بیماری را پیدا کرده مانند مسیحا است.

برداشت: زمان کمی برایم باقی مانده و حتی اگر بیفتند روی زمین، نباید انتظار داشته باشم که زندگی به سادگی پیش برود. در این شرایط، باید با صبر و سازگاری رفتار کنم.

برداشت: عشق، مانند داستان زلیخا که به خاطر آن پیراهن یوسف را پاره کرد و باعث بدنامی‌اش شد، در درون خود رازها و اسراری دارد که به وضوح دیده نمی‌شود و عاشق را به رسوایی می‌کشاند.