غزل شمارهٔ ۱۱۳۲

برداشت: هرکس که عشق را تجربه نکرده باشد، روحش بی‌روح و بی‌حالت است. صحبت با افراد زاهد و پارسا، مانند صحبت با کسی است که روح و زندگی ندارد.

برداشت: هرکس که جرعه‌ای از چشمه زندگی را چشیده باشد، در آینده پشت سر خود افرادی را خواهد دید که عمر طولانی و سرشار از حکمت دارند، اما بسیاری به خاطر انتخاب مسیر شهادت، از این زندگی جدا شده‌اند.

برداشت: عاشق در غم و اندوه است، هرچند که بی‌اعتنا به آن به نظر می‌رسد. زیبایی فکر بلبل موجب شده که سرش را به درون گریبان خود ببرد و در دل غنچه غرق شود.

برداشت: امروز بوی خون از لب‌های میگون محبوبم به مشام می‌رسد، در حالی که یاد او که دندان بر جگرش گذاشته است، به ذهنم می‌آید.

برداشت: در دوران دوری و غربت، دل کسانی که در درد و رنج هستند، به یکدیگر نزدیک می‌شود. همانگونه که غنچه‌ای در باغ پژمرده است و دیگر نمی‌تواند به زندگی خود ادامه دهد.