غزل شمارهٔ ۱۱۳۰

برداشت: دست ما به خاطر آستین چین‌خورده‌اش گرفتار شده است، وگرنه آن زلف زیبا به قدری قشنگ است که بر زمین افتاده است.

برداشت: به هنگامی که خورشید درخشان خود را نشان می‌دهد، بر روی دکمه‌های لباسش مانند شبنم که بر روی چشمان پاک و صاف هر شخص نشسته، زیبایی و درخشش می‌آفریند.

برداشت: آب حیات که مایه زندگی و شادابی است، به آرامی بر آتش احساس تشنگی انسان‌ها می‌ریزد، با اینکه در نگاه اول، عقیق بسیار زیبا و درخشان، به نظر می‌رسد که مشعل آتش است.

برداشت: در جایی که غم و اندوه وجود دارد، اشکالی ندارد. دردها و مصیبت‌ها به طور طبیعی در گوشه ویرانه‌ای که من در آن زندگی می‌کنم، حس و احساس خوشایندی به من می‌دهند.

برداشت: دل‌های سخت‌پسند تنها با زلفی خاص و دشوار، آرام می‌گیرد، وگرنه در دشت چین، زیبایی‌های فراوانی وجود دارد که می‌تواند نظرها را جلب کند.

برداشت: هر کسی که به آن خط و خطوط صورت نگاه می‌کند، نمی‌تواند از زیبایی و جذابیت آن چشم‌پوشی کند، مانند این که نمی‌تواند زیبایی امواج سراب را نادیده بگیرد.

برداشت: حسن و زیبایی او چنان تأثیری بر من گذاشته که احساس می‌کنم بی‌تاب و ناتوان شده‌ام. مانند خوشه‌چینی که در بالای خرمن قرار دارد و به خاطر زیبایی و دلربایی او دچار لرزش و اضطراب شده‌ام.

برداشت: زیرا از دل آتش در زیر پا، رنگی تیره و سیاه دارد. مانند چوب‌های خوشبو و معطر است، چرا که زیبایی خال دلربایش چنان دل‌نشین است که تأثیر عمیقی بر دل می‌گذارد.

برداشت: چون نگینی که بر زمین افتاده، به چشم می‌آید و این وضعیت باعث می‌شود که اشکی مانند سنگ قیمتی از چشمانم بر زمین بریزد.

برداشت: امروز نمی‌توانیم از لب او چیزی شیرین بشنویم و قسمت ما تنها تلخی است. از ابتدا، سرنوشتمان با این یادگار ناخوشایند رقم خورده است.

برداشت: می‌توان از چهره‌ام و نشانه‌های آن، حال و روزم را خواند، چرا که وقتی در کنار یارم هستم، کلمات و احساساتم به خوبی بیان نشده و سرانجام به زمین می‌افتند.

برداشت: سحر در طبیعت آن زبان جادوگری تأثیری ندارد، وگرنه قلم صائب ما توانایی ایجاد سحر را دارد.