غزل شمارهٔ ۱۱۲۸

برداشت: درد و حسرتی مانند داغ گل در دل من نشسته و مانند مینا که به گردن می‌افتد، این احساس بر من سنگینی می‌کند.

برداشت: وقتی که به خودم می‌نگرم، احساس می‌کنم که در نهایت زیبایی و شکوه، وضعیتم به دلیل بدی بخت مناسب نیست. بوی خوش پیراهنم مانند گل در چشمانم نمایان شده است.

برداشت: زمانی که تو به آرامی و با حرارت مانند خورشید از میان ویرانی‌های من گذشتی، از شدت گرسنگی، گل زیبایی در چشمانم نمایان شد.

برداشت: با اینکه به خاکستر تبدیل شده‌ام، اما از آتش‌سوزی در امان نیستم، زیرا شعله‌ای سنگین از دلbroken heart کیان من در میان خرمنم افتاده است.

برداشت: من در دنیای سخت و بی‌رحمی محصور شده‌ام و روح و جسمم تحت فشار است. زنجیری که ناشی از دیوانگی‌ام است، بر گردن من آویزانی شده است.

برداشت: کودک شاد و بازیگوش با چشمان اشکی‌اش، به خاطر اینکه خیلی به من نزدیک شده، چاک‌های لباس من مانند گل به سمت دامنم افتاده است.

برداشت: صائب از دنیای مسئولیت‌های خود دور شده و اکنون در حالی که در باغ قدم می‌زند، صحبت‌های دلپذیری در گوشه‌ای از گلخانه‌اش به گوشش می‌رسد.