غزل شمارهٔ ۱۱۲۳

برداشت: زلف زیبا و خوش بوی محبوب، مانند سنبلی است که از چهره‌اش افتاده و دیگر اثری از زیبایی‌اش باقی نمانده است. همچنین، گل نیز مانند تقویم کهنه‌ای است که دیگر اعتبار و ارزش خود را از دست داده است.

برداشت: نه از لباس تندرستی خبری هست، نه امیدی به بالغ شدن میوه خام دارم، زیرامیوه به خاطر سقوط از درخت، روی زمین افتاده است.

برداشت: در این زمان که شاخه‌های خشک ما در آتش قرار دارند، لباس رحمت و برکت بهار بر دوش طبیعت افتاده است.

برداشت: ناامیدی بر من غلبه کرده و مانند اشک، بر وضعیت من می‌ریزد؛ امیدم از بین رفته و مانند گل‌های بهاری، پژمرده شده است.

برداشت: هیچ‌کس مانند من که کمانی در دست دارد و قدرتی ندارد، نتوانسته است این تنش و کشمکش را در وجود من احساس کند. این درد و رنجی که در وجودم هست، چه نشانه‌ای دارد؟

برداشت: وقتی که نور خورشید به ذهنم تابید، درخشش عقل و آگاهی‌ام از اوج خودش پایین آمد.

برداشت: شکرگزار بودن ستمگر عادت دارد که هر روز و هر شب بر ظلم و ستم خود ادامه دهد، و این موضوع بر کار صائب تاثیر گذاشته و تا به حال به مردم زمانه او رسیده است.