غزل شمارهٔ ۱۱۲۰

برداشت: در فصل بهار، جشن و شادمانی بر پا است. گل‌ها در حال شکفتن هستند و در این میان، هم گل‌ها به عنوان زیبایی و هم باده به عنوان نوشیدنی، فضایی شاداب و دل‌انگیز را به وجود آورده‌اند.

برداشت: موج قیامت زیبایی‌ها را به حرکت درمی‌آورد؛ در این باغ گل‌ها، هم رنگ‌های مختلف وجود دارد و هم چهره‌های ساده و بی‌پرده‌ی گل‌ها، کنار آب روان به چشم می‌خورد.

برداشت: گل به خاطر خوشحالی و شوق، با بلبل بوسه می‌زند و سرو، در آغوش طوق پرندگان نشسته است.

برداشت: هر جا که نگاه کنی، صدای خوش بلبل به گوش می‌رسد و اگر به هر سمتی روی گلبرگ‌ها نگاه کنی، زیبایی گل‌ها آماده‌ی دیدن توست.

برداشت: هیچ فقر و تنگدستی نمی‌تواند مانع لذت‌بردن از زندگی باشد، زیرا نعمت‌ها و خوبی‌های زندگی مانند شکوفه‌های یک باغ، همواره در دسترس هستند.

برداشت: غنچه به خاطر تأثیر باده، از شدت زیبایی بر روی سنگ افتاده و به خاطر مستی بسیار، جامی که در دست لاله بود، به زمین افتاده است.

برداشت: قمری‌ها اگرچه دور گردنشان طوق بندگی است، ولی سرو به خاطر آزادگی‌اش مانند بندگان در زمین افتاده است.

برداشت: غنچه مانند عیسی آماده است تا سخن بگوید، و شاخ گل همانند مریم با لبانی خاموش، در انتظار است.

برداشت: از گلستان مرو بیرون، چون بهار فرامی‌رسد و همه چیز برای شادابی و خوشحالی مهیا است. هر چه که بخواهی، در این فصل آماده است.