غزل شمارهٔ ۱۱۱۷

برداشت: ما از قاصد دل مغرور خود هیچ خبری دریافت نکرده‌ایم و غیرت ما حتی بوی یوسف را هم از نسیم صبح نمی‌گیرد.

برداشت: عشق ما را به حال خود رها کرده و این بی‌توجهی به ما اتهام است. افرادی که در اطراف ما هستند هرگز دچار وسوسه و هوس نشده‌اند.

برداشت: با دل شاد و روشن، دنیای ما مانند یک غمخانه است و تا زمانی که دل‌ها پاک و منور نشده باشند، زیبایی واقعی جهان قابل مشاهده نیست.

برداشت: در نهایت، اشک‌های دلخراش ما به جایی خواهد رسید، اما هنوز کسی برای خون بی‌گناه ما کاری نکرده است.

برداشت: اگر روز ما را این ماه‌رویان تاریک کردند، کسی از ما دامن شب را نچیده است.

برداشت: هر چیزی که هر فردی به دست آورده، از تاریکی شب به دست آمده است و دل بی‌موردی را به موهای دوگانه (دو زلف) او نبسته است.

برداشت: در دل من که به شدت می‌سوزد، هیچ آرامشی وجود ندارد. این آتش به قدری شعله‌ور است که دودش بلند شده و به آسمان نرفته است.