غزل شمارهٔ ۱۱۱۲

برداشت: از خط صورت محبوب دوری کن، زیرا حتی باغ بهشت هم دور دیواری دارد که آن را محاصره کرده است.

برداشت: در اثر شدت شرم، نمی‌توان چهره دوست را دید، مانند اینکه چوبی که به گلزار وارد شده، مانع از شکفتن گل‌ها می‌شود.

برداشت: از لبان پشت دوخته‌اش، زندگی و روحی تازه برای جهانیان زنده شده است. آیا آن ابر بارانی که گوهر را در خود دارد، همواره وجود داشته است؟

برداشت: در لحظاتی از ناباوری و بهت، راهی به دروازه وصال محبوب پیدا کردم. آیا در حالتی که در خواب عمیق غرق بودم، شانس و خوشبختی نیز در کنارم بود؟

برداشت: کوه بیستون به خاطر تلاش و کار سنگ‌تراش، به شکل بتخانه‌ای زیبا درآمده است. آیا واقعاً کسی اینقدر عاشق و پرشور بوده که به این اندازه برای کار خود زحمت بکشد؟

برداشت: کوه به راحتی نمی‌لرزد و ناله نمی‌زند؛ چرا که در برابر آن، کوه‌های دیگر هم استقامت و ثبات داشته‌اند.

برداشت: هنگامی که دلم از دنیا خالی و سرد شد، آیا نخل که در سرمای زمستان برگ و بارش را حفظ کرده، نتوانسته به نتیجه و موفقیت برسد؟

برداشت: این افراد هم آرامش ندارند و از زخم‌های زبان دیگران نمی‌توانند راحت باشند. حتی این گل که به نظر زیبا می‌رسد، بدون خار نیز نمی‌تواند وجود داشته باشد و نشان می‌دهد که هر زیبایی با دردهایی همراه است.

برداشت: دل من از سکوت‌هایم دو بخش شده است؛ حتی ناتوانی از سخن گفتن نیز خود دلیلی بر این آزار و غم است.

برداشت: در دل ما، آسمان‌ها در حال گردش‌اند و نقطه‌ای در دور این دایره وجود دارد که نه به وسیله‌ی پرگار بلکه به گونه‌ای دیگر مشخص شده است.

برداشت: زمین به‌سبب نقش پای قلم من به زیبایی باغی از سنبل شده است. آیا این پای چوبی من هم می‌تواند این‌گونه آثار زیبا خلق کند؟

برداشت: به یادگار سبز و زیبا، غم و اندوه از دل من پاک می‌شود. آیا این دل که پر از زنگار است، نمی‌تواند همچنان به عشق و زیبایی آغشته بماند؟