غزل شمارهٔ ۱۱۱۰

برداشت: هر کسی که در دلش غم و داغ تو را تجربه کرده، در واقع در دل آتش عشق، جانی دوباره و شور و شوقی تازه پیدا کرده است.

برداشت: بلبل به تازگی داغی را از یک گل تازه تجربه می‌کند، اما این درد و شور برای هر کسی که در دل خود خارهایی دارد، یادآور غم‌ها و زخم‌های کهنه‌اش است.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند بر روز تاریک و غم‌آلود ما بخندد، مگر اینکه دیدگاه و بصیرت نهفته‌ای داشته باشد.

برداشت: غنچه به خواب رفتن را نمی‌شناسد، اما گل دیدن لب‌های خوش رنگ و لطیف را تجربه کرده است.

برداشت: نگاه‌های ریز و ظریف آن لب، مانند درخششی است که بر روی کشتزار می‌افتد و باعث شد تا در دل من آتشی مشابه آتش یاقوت روشن شود.

برداشت: دل در این زمان به خاطر بی‌مبالاتی‌ها و آزادی‌های نابجا نگران نیست، چون وقتی که ماه قمر در آسمان است، درخت سرو استقامت و پایداری خود را دارد.

برداشت: در نگاه‌های بی‌آلایش، ترس آن غزال وجود دارد، چرا که هر آینه‌ای که از آن استفاده شود، باید آینه‌داری را در خود داشته باشد.

برداشت: عاشقانی که زخم‌های عشق را تحمل می‌کنند، هرگز از آن سیر نمی‌شوند. درد و رنجی که از دوست می‌کشند، به دلیل زیبایی و دلربایی او، برایشان جذاب و شیرین است.

برداشت: گلی بوده که از خاک روییده و به یاد عاشقان بی‌کس شکفته شده است، اگر هم شمعی در کنار آن وجود داشته باشد.

برداشت: من در زمان خودم به مانند سرو به وجود آمدم و با وجود اینکه بی‌ثمر هستم، شگفت‌انگیز است که از این شرایط هم خوشحالم و بهاری زیبا را تجربه می‌کنم.

برداشت: هر کسی که از نقد و نظر دیگران در امان باشد و با خود حفاظی تهیه کرده باشد، دیگر از زبان کسانی که نکته‌سنجی می‌کنند، نمی‌ترسد.

برداشت: هر کسی که توانسته است درون خود را بشناسد و از مشکلات زندگی عبرت بگیرد، می‌تواند اسرار و رموز جهان را در چشمانش ببیند.

برداشت: شوق و ذوق تسخیر او چنان است که اشک از چشمانش می‌ریزد. دام، در دشت عبرت، از شکار خوبی برخوردار بوده است.

برداشت: غم و اندوه من به گردن زعفران افتاده و در دل شاداب من جا گرفته است. این خزان، در دل خود طعمی از بهار زیبا دارد.

برداشت: در غروب، صد کاسه خون در افق ناپدید می‌شود. هر کس که مانند خورشید در اوج اعتبار باشد، در این صحنه زیبا و دل‌انگیز غرق می‌شود.

برداشت: کسی که فکر می‌کند در زندگی‌اش کنترل کامل دارد، از واقعیت غافل است؛ او نمی‌داند که حتی نبض قلبش به اختیار خودش نیست و حرکات بسیاری از او به طور ناخودآگاه انجام می‌شود.

برداشت: این زمان ارزش و اعتبار خود را از دست داده است، در حالی که در گذشته اینطور نبوده و مورد احترام بوده است.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند از مراقبت نفس خود غافل باشد، همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند صبح را فراموش کند، به ویژه کسانی که به حساب روزها توجه دارند.