غزل شمارهٔ ۱۱۰۸

برداشت: دوستم به خاطر ابروان کمانی و زیبایش، در برابر مشکل‌های بزرگ و موانع، استوار و مقاوم ایستاده است. او مثل یک سیلاب آتشین، به خاطر علاقه‌اش، همه چیز را تحت کنترل دارد و هیچ چیزی نمی‌تواند او را متزلزل کند.

برداشت: بسیاری در راه دین و عشق تلاش می‌کنند، اما مانند دزدان، در زیر پوششی از شرم، به دلایل خاصی از مسیر واقعی خود دور می‌شوند.

برداشت: لیلی از حال و احوال کسانی که در دوری هستند غافل نیست و مجنون به خاطر عشقش، حلقه‌هایی به دور چشمش بسته است.

برداشت: زمانی که یار لبخند می‌زند، نقاشی که از ابتدا وجود داشته، از نازکی چهره او، قلمش را آماده کرده است.

برداشت: معمار هستی با بوسه هایش بر دستان خود، نشان از خلاقیت و هنر بالای خود دارد و این نشان می دهد که به خاطر زیبایی و محبوبیت آن ویژگی های خاص، به نوعی به افتخار و سربلندی آن طاق ابرو دست یافته است.

برداشت: طولانی شدن آرزوها از سادگی و بی‌پناهی انسان است. اگر نه، زندگی همچون آب زنده‌ای است که در جوی جاری ‌است و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را در درون خود حبس کند.

برداشت: این شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که جایگاهی که انسان در آن قرار دارد، نمی‌تواند انسانیت و ارزش‌های واقعی او را تعیین کند. مثلاً در اینجا به یوسف اشاره می‌شود که به عنوان نمادی از زیبایی و کمال، به گونه‌ای مطرح شده است که در مقایسه با موقعیت‌های زودگذر و سطحی بی‌اهمیت به نظر می‌رسد. به نوعی، شاعر می‌خواهد بگوید که نباید به ظواهر و موقعیت‌های اجتماعی توجه کرد، چرا که عشق و جان انسان در جایگاه‌های عمیق‌تری پیدا می‌شود.

برداشت: هر کسی که به زیبایی و جذابیت فردی دل بسته باشد، دیگر نمی‌تواند به قدرتمندی و حکمت ملک سلیمان فکر کند.