غزل شمارهٔ ۱۱۰۶

برداشت: درخت انگور بر دستان من به درخت طوبی (درخت بهشتی) پیوند خورده است و خوشه‌ی من با ستاره ثریا (افق بلندی) برادری و دوستی را برقرار کرده است.

برداشت: در حالت مجردی، جدا شدن از وابستگی‌ها و تعلقات کار آسانی نیست؛ مانند اینکه در مسیر عیسی، سدی آهنی و نازک مانع رسیدن به او شده است.

برداشت: این جمله به این معناست که در گوشه‌نشینی و تنهایی، نباید به خود مدعی بود که به نوعی از زندگی خاص یا برتر دست یافته‌ایم. در واقع، در این حالت، انسان ممکن است در دام توهمات گرفتار شود و خود را از واقعیت‌ها جدا کند. به بیان دیگر، دوری از دیگران و انزوا نمی‌تواند نشانه‌ای از موفقیت یا برتری باشد.

برداشت: شور و هیجان صحبت ما هیچ چیزی را از هم نمی‌پاشد و ما مانند امواجی هستیم که یکپارچگی گروه ما را حفظ کرده است.

برداشت: کسی که دلش به دنیا وابسته است، مانند خورشید همیشه در حال حرکت و فعالیت است و به همین خاطر، حرصش مانند نعل زینش در آتش قرار دارد. این نشان‌دهنده آن است که وابستگی به دنیا و مشکلات آن، او را به درد و رنج می‌اندازد.