غزل شمارهٔ ۱۱۰۳

برداشت: دوباره صدای ناله و شیون از دل‌های مردم بلند شده است، چشمی خموده و خواب‌آلوده که از خواب عمیق بیدار شده است؟

برداشت: آنچه بر چهره او دیده می‌شود، نشانه‌ای از فتنه‌ها نیست، بلکه این مشکلات از دامن روزگار آخر زمان برخاسته‌اند.

برداشت: وقتی که هدف، گردنکش‌ها را به خاک و خون می‌کشد، این رگ ابری که از دریا به سمت کمان برخاسته، نمایان می‌شود.

برداشت: ما همت و اراده‌ای همچون درختان بلند و استوار نداریم، بلکه این نهال کوچک و متواضع از جویبار کهکشان و آسمان نشأت گرفته است.

برداشت: اگر زیر این آسمان، آرامشی وجود دارد، به خاطر غفلت است. علاوه بر این، چه بدبختی است برای کسی که از این خواب عمیق بیدار شده است.

برداشت: کسی که پیش از حرکت کاروان آماده می‌شود، نمی‌تواند از شادی بر زمین بایستد و پای خود را بر زمین نگذارد.

برداشت: تا آنجا که چشمان زیبای تو به مستی شیرین می‌زند، موهایی که بر بدن شیر می‌روید، از نیستان‌های دور به سراغ ما آمده‌اند.

برداشت: ما که افتاده‌ایم نیاز به تدارک و برنامه‌ریزی نداریم، چون به محض این که توجه کردی، نشانه‌های ما از دور مشخص شده است.

برداشت: با ورود عشق، تمام جهان نورانی شده است و نیاز به رهبر و نشانه‌ای برای هدایت، به وجود آمده است.

برداشت: هر روز و شب مانند زندانیانی که تحت فشار هستند، در موقعیتی سخت و شکننده به سر می‌برم. این وضعیت باعث شده که نتوانم حرفی از زبانم بیرون بیاید و در سکوت به سر می‌برم.

برداشت: گل به شکوفایی رسیده و همه جا را پر کرده است، گویا که پرنده‌ای بی‌پر و بال از لانه‌اش بیرون آمده و به پرواز در آمده است.

برداشت: در این دنیا آثار روحانی و معنوی چندان تاثیری ندارند و زندگی همچون کاروانی از شبنم به آرامی در حال حرکت است و در این مسیر، رمل و ریگ تنها دستاوردهای آن به شمار می‌روند.

برداشت: کسی که از وابستگی به موفقیت و شکست رها شده و به دور از نگرانی‌های دنیا زندگی می‌کند، در واقع آرامش و آسایش را تجربه می‌کند. این شخص توانسته است از مسئله‌های مالی و مادی فاصله بگیرد و به درکی عمیق‌تر از زندگی دست یابد.