غزل شمارهٔ ۱۱۰۲

برداشت: چشم‌های زیبا و پرکاری که تو داری، آماده‌اند تا دل‌ها را به خود جذب کنند و با این کار، چهره‌ای از دنیای عشق و محبت ایجاد کرده‌اند.

برداشت: زیبایی خودپسند تو، عاشق را به چشم نمی‌آورد؛ اگر نه، با تمام ذرات وجود، عشق و زیبایی عالم را آفریده است.

برداشت: مجنون نیازی به رفتن به بیابان ندارد، زیرا عشق از خاطراتی که در ذهنم دارم، همچون غبار بر دامن بیابان نشسته است.

برداشت: جنگ و نافرمانی با کمال، هم‌ساز و هماهنگ شده‌اند، مانند کوه قاف که بدون بال و پر، به پرنده‌ی عنقا تبدیل شده است.

برداشت: ما از ویژگی‌های ناپسند ذاتی‌مان باقی مانده‌ایم، اما اگر اراده و تلاش داشته باشیم، حتی یک قطره می‌تواند به دریایی بزرگ تبدیل شود.

برداشت: عشق نه تنها زلیخا را با یک پیراهن بدنام نکرده، بلکه از این پوشش‌های پنهان، افراد زیادی را رسوا کرده است.

برداشت: ما از دوستان خود الهام و نشاط می‌گیریم، چون اگر این چنین نباشد، غم و ناکامی یتیمی ما را به چالش می‌کشد.

برداشت: هر کسی که در زندگی‌اش به محکم بودن و استواری اهمیت بدهد، می‌تواند در صف نامداران و بزرگواران قرار گیرد. مانند عقیق، که درخشندگی و زیبایی خاصی دارد، باید اعضای زندگی‌اش را بر اساس اصول مستحکم و پایدار بنا کند.

برداشت: چشم زلیخا با بوی پیراهن یوسف غبار از سر برمی‌دارد و به چه کسی اجازه می‌دهد تا دوباره بینا شود؟

برداشت: هر کسی در دل خود گنجینه‌ای از زیبایی و خوبی دارد، همان‌طور که صدف‌ها در دریا گوهرهایشان را درون خود می‌پوشانند. اگر به درون خود نگاه کنیم و آن را پاک و زیبا بسازیم، می‌توانیم این گوهرها را به نمایش بگذاریم.

برداشت: به چهره‌ات از نظر پاک صائب نگاه نکن که چشمانت مانند دانه‌ای است که یک نگاه می‌تواند آن را به نور خورشید تبدیل کند.