غزل شمارهٔ ۱۱۰۱

برداشت: عشق و زیبایی در این شعر به صورت نمادین تصویر شده است. در آن به زلف و چهره زیبا اشاره شده که انگار زیبایی بهشتی را از نظر دور کرده و بر روی صورت حوری پرده‌ای انداخته است. این توصیف نشان‌دهنده‌ی زیبایی خیره‌کننده و دلربا است که توجه را به خود جلب می‌کند.

برداشت: پنجه ی مومن نمی‌تواند با پنجه‌ی خورشید برابری کند، زیرا عقل نادان به عشق پرشور و غیور چنگ انداخته است.

برداشت: دل را خواه یا ناخواه از دست مردان می‌برد. آن کمان ابرو با قهری که دارد، کار خود را انجام می‌دهد.

برداشت: دست او بارها در معرض زیبایی قرار گرفته و غیرت او باعث شده که احساس حسادت و تحریک در وجودش ایجاد شود.

برداشت: در دنیای عشق، امیدی که ناامید است، با خود گسسته شده و نور و زیبایی عشق را در خود پنهان کرده است.

برداشت: اگر کسی دلش را به سمت خدا بچرخاند، راه به سوی او نزدیک می‌شود، اما من دچار دیدگاه‌هایی شده‌ام که مرا از حقیقت دور کرده‌اند.

برداشت: چگونه می‌تواند دامن ابر از اشک‌های من خیس‌تر باشد، در حالی که طوفانی از احساسات در درونم به‌طور مداوم در حال شعله‌ور شدن است؟

برداشت: بدبختی‌های ما ناشی از بداقبالی نیست، بلکه نور و روشنی ما از بلندی شمعی که داریم، به دور پخش شده است.

برداشت: فکر و اندیشه صائب تنها در شهر اصفهان محدود نمی‌شود، بلکه در تمام دنیا جالب توجه و تاثیرگذار است و شور و هیجان خاصی ایجاد کرده است.