غزل شمارهٔ ۱۱۰۰

برداشت: کوه به دلیل مقام و احترامی که دارد، باعث خضوع و سر فرود آوردن دیگران می‌شود و این، از جایگاه والای آن ناشی می‌شود. همچنین، زیبایی و نازک دلی سنگ‌های سخت و سنگین، ریشه در لطافت و جاذبه‌ی نهفته در وجود آن دارد.

برداشت: هرچند لبخند او با حیا و شرم همراه است، اما در دل او، همانند دریا، زلال و شیرین است.

برداشت: دل مجروح ما هرگز نمی‌تواند کوتاهی کند، زیرا کسی که در دلش عشق و محبت به آن آهوی سیاه دارد، از او دور نخواهد شد.

برداشت: پروردگارا، نمی‌دانیم تو با دل ناآرام ما چه خواهی کرد؛ همان‌طور که آن برق درخشان کوه طور را متزلزل کرده و تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: خورشید از حال کسانی که دور افتاده‌اند غافل نیست؛ ذره‌ای که بر بستر خود قرار دارد، نور و روشنی‌اش از همان خورشید است.

برداشت: دست‌های من چون پنجه‌های مرجان، به دلیل پاکی دامنم، خون را به خود جذب نمی‌کند.

برداشت: در مکان مقدس او، خوشبختی و fortune به حالت بیداری است، اما کسی که در خواب غفلت به سر می‌برد، به شدت تحت تاثیر خواب‌آلودگی شده و از این خوشبختی دور است.

برداشت: کسی که زبانش از گندم تلخ‌تر است، از ما دریغ ندارد که دانه‌های ستاره‌ها، خوشه‌های ماه و خوشه‌های پروین را برای ما به ارمغان آورد.

برداشت: چهره‌ی دلفریب و جذاب او باعث روشنی محفل ما شده است و مژه‌های او که همچون خار است، زیبایی و درخشندگی خاصی به این دنیا می‌بخشد.

برداشت: غیر از کوه غم و اندوه، هیچ چیز دیگری وجود ندارد که بتواند دل بی‌تاب و ناآرام مرا به آرامش برساند و آن آرامش همیشه پایدار باشد.