غزل شمارهٔ ۱۰۹۸

برداشت: پیام تو مانند شکر و شیرینی‌اش آتش و شور و شوقی را به وجود می‌آورد، در حالی که زخم و جراحت زیبایی‌ات تلخی دشنام‌ها را به همراه دارد.

برداشت: سبزه‌ای که به خاطر آتش یاقوت، زیبایی و طراوت خود را نشان می‌دهد، نشانه‌ای از زیبایی و جذابیت توست.

برداشت: ابر سیراب‌کننده‌ای که بر سنگ سخت نرمش می‌گذارد و مرواریدهایی را فرو می‌ریزد، از ندامت و توبه‌اش کاسته نمی‌شود، این از توجه همگانی توست.

برداشت: ای کسی که در بی‌توجهی به سر می‌کنی، دل ما را بد مکن. ما در این شهر گرفتار دام تو هستیم و به زمین افتاده‌ایم.

برداشت: کار خود را به عشق و محبت بسپار و بدان که این نادیده گرفتن‌ها می‌تواند نشانه‌ای از شوخی تو باشد.