غزل شمارهٔ ۱۰۹۷

برداشت: زلف شب مانند عطر شیرینی است که از خوشبویی گیسوان او منتشر می‌شود و عطسه‌ای که در صبحگاه به‌طور ناخواسته از بوی او بروز می‌کند، نشان‌دهندهٔ تاثیر عطر اوست.

برداشت: آسمان، زیبایی‌های زمین را می‌بیند و به نظر می‌رسد که این زیبایی‌ها تحت تأثیر چهره دل‌انگیز او قرار گرفته‌اند. هر کسی که به او نگاه کند، مجذوب و شیفته حضور او می‌شود.

برداشت: کسی که با وجود سختی‌ها و مشکلات زندگی، همچنان شاداب و سرزنده است، نور و روشنی‌اش خواب را از چشمان من می‌گیرد. در حقیقت، وجود او مثل شعله‌ای در آسمان است که زیبایی و آرامش را به من می‌بخشد.

برداشت: بوی پیراهن معطر او به مشام می‌رسد، به حدی که می‌توان فهمید که دیوانگان به خاطر او از دوردست‌ها دلتنگ شده‌اند.

برداشت: عقل در اینجا به اندازه یک سر ناخن هم قدرت ندارد و تنها اشارات ابرو و حرکات او می‌تواند دل را آرام کند و گره‌های درونی را باز کند.

برداشت: خیال محبوب، دل را از هر چیز دیگری می‌روبد و تنها نشانه‌های رفتن و ظهور او را در دل من باقی می‌گذارد، به همراه درد و آه‌های من.

برداشت: طرز زیبایی او هیچ‌وقت قابل شمارش نیست؛ دلربایی و جذابیت او تنها به خاطر چشمان جادویی‌اش است.