غزل شمارهٔ ۱۰۹۶

برداشت: در این شعر، می‌توان گفت که رنگ قرمز غروب آفتاب ناشی از احساسات و دلخوشی‌های عمیق اوست و رنگ زرد آفتاب هم از شور و شوق او به زندگی و آرزوها برمی‌خیزد. به نوعی می‌توان گفت که طبیعت و زیبایی‌های آن تحت تأثیر احساسات و درون او قرار دارد.

برداشت: هیچ نیرویی در میدان کارزار فتنه، از دانش و علم بی‌خبر نخواهد ماند، زیرا نگاه‌ها به او بالا و امیدوار است.

برداشت: کسی که ما را به تحمل و صبر وا داشته، همانند کوهی است که در برابر طوفان‌ها و سختی‌ها ایستادگی می‌کند. او چون کوه طور، از جانب بی‌قید و بندها و بی‌رحمی‌ها در دل دشت قرار دارد.

برداشت: آرزوها در دل انسان می‌سوزند و نگاه‌های حیا نسبت به زیبایی‌های وجود او، مانند نوری در آینه، جلوه‌گری می‌کند و باعث می‌شود مردم تحت تأثیر آن قرار بگیرند.

برداشت: در روز قیامت، اگر کسی با یک آغاز خوب و نیکو نزد افرادی با درک و بصیرت برود، زیبایی و جذابیت او به شدت نمایان خواهد بود.

برداشت: کسی که ما را به دل طبیعت رهنمون کرده، مانند موجی در سراب و در پوشش شب با آب خضر در جستجوی ماست.

برداشت: عشق چیزی نیست که بتواند به آسانی در کنار عقل و تفکر جمع شود. هر کسی که از عقل خالی باشد، تمام افکار و احساساتش پر از عشق و شور و اشتیاق به اوست.