غزل شمارهٔ ۱۰۹۴

برداشت: خط عنبر او همانند نشانه‌ای زیبا از بهار است و گرما و لطافت آن کمتر از سبزه‌ای نیست که در کنار جویباری زنده و خرم قرار دارد.

برداشت: گل که هر صبح با شبنم بیدار می‌شود، مانند کسی است که عینک به چشم دارد و در انتظار کتابی است که خطی از زیبایی او را در خود دارد.

برداشت: وقتی به زیبایی خط او نگاه می‌کنم، چشمانم پر از شگفتی و تماشای او می‌شود، زیرا زیبایی او همچون غباری دلنشین در چشم‌هایم نشسته است.

برداشت: خورشیدی که از افق سر برآورده و چهره‌اش از خون غروب رنگین است، نشان از عمیق‌ترین عشق و زیبایی او دارد که مانند اثر ناخن بر گل لاله، در دل می‌نشیند.

برداشت: در شب، هر تار و پرش که دچار آشوب و تغییر است، سایه و تأثیر زلف‌های آشفته‌ی روزگار زیبایی او را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: صبح با خمیازه‌هایش بر لیوان شراب او تأثیر می‌گذارد و این در حالی است که خورشید زیبا به خاطر جذابیت او در حال لرزش است.

برداشت: غنچه به این فکر است که چه شکلی از دهان خود بگشاید. گل هم به خاطر زیبایی و ظرافتش زخم‌ها و آسیب‌های زیادی را تحمل کرده است.

برداشت: دل که از شوخی و بی‌احساسی دنیا به ستوه آمده، همانند غنچه‌ای پژمرده از زیبایی‌های اوست.

برداشت: این بیت به زیبایی و عظمت محبوب اشاره دارد و بیان می‌کند که خاکی که در راه اوست به مانند لنگری است که زمین و آسمان را در برابر جلال و زیبایی او نگه‌داشته است. به عبارتی دیگر، همه چیز تحت تأثیر زیبایی و عظمت او قرار دارد و وجود او باعث نظم و هماهنگی میان زمین و آسمان می‌شود.

برداشت: هرچند زیبایی او در این زمین و آسمان نمی‌گنجد، اما هر ذره‌ای از موجودات، نمایانگر زیبایی اوست.

برداشت: محبت پنهانی باعث شده تا درختان سرو و گل‌ها زیبا و دلربا به نظر برسند. نشانه‌های سرزندگی و شادابی پرندگان چمن به خاطر زیبایی و جلوه‌های معشوقه‌اش است.

برداشت: آنچه در بهار آفرینش به وجود می‌آید، برای روزهای عاشقی من و روزهای زیبایی اوست.

برداشت: هرگز نتوانستم نگاهی آشنا از او ببینم، هرچند صائب سال‌هاست که به دیار زیبایی او آمده است.