غزل شمارهٔ ۱۰۹۳

برداشت: نقطه‌ای که در آنجا خال او قرار دارد، نماد پرگاری است که در حال گردش است. کیست که از فرمان او سرپیچی کند؟ این گردش و تناوب زندگی زیر نظر اوست.

برداشت: وقتی که آن خورشید تابناک به چشمانم می‌افتد، پرده‌داری آن لحظه‌ی بزرگ و هولناک، دل مرا با زیبایی و قساوت چشمانش می‌شکافد.

برداشت: برق زیبایی که در حین بازی چوگان می‌درخشد، به نظر می‌رسد که این آسمان بی‌ثبات و ناپایدار خود را از میدان بازی قرض گرفته است.

برداشت: در اینجا به این معناست که در درون زمین، هیچ حرکت و شادابی وجود ندارد که به اندازه‌ی تازگی و لطافت این سفال خشک تحت تأثیر بوی خوش ریحان باشد. در واقع، زیبایی و تازگی این گل، بر کیفیت و حالتی که درون این سفال احساس می‌شود، برتری دارد.

برداشت: چشمان آسمان که من به آن بیماری مبتلا هستم، چهره خورشید به خاطر درد ناگواری که دارد، رنگ پریده و زرد شده است.

برداشت: هاله‌ای که به حالت گلابی شکل درآمده و به قامتش می‌خورد، شبیه به ماهی است که در عید می‌درخشد و این زیبایی، ردپایی از چشمه حیات و طراوت او را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: آسمان هیچ نقشی در پاک کردن دل افراد ندارد؛ هر کس به نوعی از وجود خودش، آلودگی‌ها و غبارهایی بر می‌خیزد که ناشی از رفتار و کارهای خود اوست.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت حرکات او، به عمر جاودان قانع نشو، زیرا او هزاران شعر برجسته و ارزشمند دارد که در دیوانش جمع شده است.

برداشت: در دنیای عشق، من همچون خاشاکی هستم که در دریای عواطف و احساسات غوطه‌ور شدم. چهره آسمان نیز به خاطر طوفانی که در این عشق به وجود آمده، تغییر کرده و به رنگ آبی تیره درآمده است.

برداشت: چهره‌ای داغ و سوزان که نعل‌های من از او در آتش قرار دارد، آسمان همچون چشمی است که به قربانیان شگفت‌زده او چشم دوخته است.

برداشت: در مسیر رسیدن به وصال محبوب، کار آسانی نیست و مانند چرخ نیلی، به سختی می‌توان راهی پیدا کرد. فقط یک گره از لباس نگهبان او می‌تواند نشان‌دهنده راه رسیدن باشد.

برداشت: عشق، مانند سلطانی است که هیچ ترسی ندارد و در گوشه زندان خود، افرادی را که مدت‌ها به فراموشی سپرده شده‌اند، به یاد دارد.

برداشت: با وجود اینکه عشق نعمت‌های مختلف و زیادی دارد، اما هر کسی بدون هیچ حرف و حدیثی در این سفره عشق جگر خود را فدای آن می‌کند.

برداشت: من هیچ گونه شکایتی از تغییرات روزگار ندارم، زیرا درد و رنج من ناشی از زیبایی بی‌پایان اوست.