غزل شمارهٔ ۱۰۹۲

برداشت: قلب افسر به روشنایی و زیبایی نگاهش به خاطر جذابیت خاصی که دارد می‌تابد. ذرات ریز نور بر روی چهره‌اش مانند شعله‌های آتش می‌درخشند و جلوه‌ای زیبا خلق می‌کنند.

برداشت: یاد او دل را زنده و شاداب می‌کند. رنگ آسمان و زیبایی آن، مانند جان فیروزه‌ای است که در دست خاصان و برگزیدگان نمایان می‌شود.

برداشت: در هنگام صبح قیامت، چشم‌ها به انتظار ظهور اوست و خورشید قیامت در کنار بام او می‌تابد.

برداشت: گل بیهوده در آغوش نسیم صبحانه‌ای آویزان است و گوش کسی که دردی ندارد، چگونه شایسته شنیدن پیام این گل است؟

برداشت: آفتاب درخشان صبح صادق بر سر در خانه کعبه، عشق را احساس می‌کند و این نور تابان، همانند لباس احرامی است که بر تن دارد.

برداشت: مردم با دقت در موضوع عشق و جدایی، مشکلاتی را تحمل می‌کنند. اگر پرنده‌ای هوشمند بر شاخه‌ی گلی بنشیند، باز هم در معرض خطر و دام است.

برداشت: ابر پرباری که می‌تواند بر روی خاک سخت، جواهراتی بریزد و از ندامت و پشیمانی، تر و آسیب‌پذیر نشود، نشانه‌ای از توجه و محبت عمومی اوست.

برداشت: از سرگردانی و حرکات تند آب و باد می‌توان فهمید که اوضاع دریا و آسمان بی‌ثبات و ناآرام است.

برداشت: چطور می‌توانم از نگاه او بترسم وقتی که چشمانم به زهر او عادت کرده‌اند؟ تلخی بادامش باعث شده که شور و تلخی این دریا را احساس کنم.