غزل شمارهٔ ۱۰۸۹

برداشت: آن که باعث درد و رنج من شده، همان کسی است که در قیامت، لبخندش مانند گریبان پاره پاره من است.

برداشت: شراب عشق با روح سبک‌بال ما درآمیخته است، وگرنه رنگ آسمان آبی از انگور آن تاک است.

برداشت: برق، به دور از زمین به خاکساران سلام می‌دهد، و زمان خوشی آن کسی فرامی‌رسد که دانه‌اش در زمین پاک او قرار دارد.

برداشت: در این بیت شاعر می‌گوید که حلقه زلف محبوب نباید مانع راه ما شود و همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زندگی ما تحت تأثیر عوامل و شرایطی است که می‌تواند به ما آسیب برساند، مانند صیادی که در گردونه سرنوشت ما وجود دارد. به عبارتی، شاعر از خطراتی که ممکن است در مسیر زندگی‌اش وجود داشته باشد، صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید اجازه دهیم آزادانه به سمت آن‌ها برویم.

برداشت: مرگ از عشق و عاشق‌ها واهمه دارد، چرا که اگر بیفتد دستگیر کنن، آن‌ها در خاک کسی دیگر هستند.

برداشت: کسی که به خاطر عشق او مانند نعل ما در آتش می‌سوزد، از جذابیت‌های تند و آتشین وجودش ناراحت نمی‌شود.