غزل شمارهٔ ۱۰۸۴

برداشت: این دنیا و مکاران آن، با روحانیون و اهل ایمان که به فکر آخرت هستند، در تضاد و دشمنی‌اند. پس آن کسی که در پی آرزوهای دنیوی و ظاهری است، در واقع با دل‌های آگاه و بصیرت‌دار، به نوعی دشمنی می‌کند.

برداشت: افرادی که برای عشق و محبت خود تابع شروط و خواسته‌های خاصی هستند، از فضائل و برکات عشق واقعی محروم می‌شوند. در مقابل، کسی که به دیگران می‌بخشد و محبت می‌کند، با درخواست و تقاضا رابطه‌ای ندارد و به نوعی دشمن این نوع درخواست‌هاست.

برداشت: در دشت صاف و هموار، مسافری که در حرکت است، ممکن است به خیال و توهم برود. کسی که برای ما جواهر و زیبایی به ارمغان می‌آورد، در واقع در زیر پای ما، دشمنی پنهان دارد.

برداشت: وجود درونی افراد روشن‌ضمیر همچون تیزی و درخشش چاقویی است که با دقت و مهارت صیقل خورده است. افسوس بر کسی که مانند سنگی، با آینه ما به دشمنی می‌پردازد.

برداشت: برای درمان درد عشق، باید از پزشک دوری کرد. زیرا کسی که به عمق درد آگاه است، با درمانش مخالف است.

برداشت: هر فردی که اشتیاق و ذوق برای کار دارد، به شدت و با انگیزه دنبال کارهایش می‌رود و در این راه ممکن است با موانع و مشکلاتی مواجه شود که به نوعی با خواسته‌های کارفرما در تضاد است.

برداشت: انسان عاقل و دوراندیش می‌داند که محبت و احسان به دشمنان حتی خونخوار نیز در نهایت برای او مفید خواهد بود، زیرا او از دنیا و مادیات دوری می‌کند و به خیر و خوبی اهمیت می‌دهد.

برداشت: تنها چیزی که باقی مانده خواب آشفته‌ای است. هر کسی که روشنفکر و آگاه شده، با تماشا و مشاهده کردن در تضاد است.

برداشت: افراد کم‌ظرفیت و محدود به آسمان دست دراز می‌کنند، در حالی که کسانی که همت بلندی دارند، به مانند دریا هستند و در برابر جام و مینا (نماد نوشیدنی و لذت) قرار دارند و با این مسائل مشکل دارند.

برداشت: با کسی که عاشق و صمیمی است، از مشکلات و موضوعات تلخ زندگی صحبت نکن. زیرا هر کسی که در دلش یکرنگ و خالص باشد، با زیبایی‌ها و لطافت‌های زندگی دشمنی نمی‌کند.

برداشت: شیر به خاطر نوزادی که به پستانش می‌گیرد، خون دل می‌خورد. فرزند بدسرشت از نادانی با آسمان صاف و روشن دشمنی می‌کند.

برداشت: کسی که گوشش سنگین است، توجهی به سخنان بیهوده نمی‌کند. به همین دلیل، واعظان نسبت به آدم‌های رند و میگسار حسادت و دشمنی دارند.

برداشت: روش ناتوانی کشتن، در میان مردم پست و بی‌ارزش رایج است. این افراد که خود هیچ چیزی ندارند، مانند خارهای بی‌فایده‌ای در بیابان، دشمنی را برای دیگران به ارمغان می‌آورند.

برداشت: من در پنهان از نفاق و دورویی دشمنان رنج می‌برم، اما واقعیت این است که دوست دارم کسی را که به وضوح دشمن است.