غزل شمارهٔ ۱۰۸۲

برداشت: محل عشق من، دشواری و مصیبت‌هایی است که در سر راه من قرار دارد، و جراحت‌هایی که از سخنان دیگران بر دلم نشسته، مانند خارهای خاری است که درد می‌آورد.

برداشت: فرهاد از کوه‌های من سرچشمه می‌گیرد و جوش و خروش او نشان از شور و شوقی دیوانه‌وار دارد که از دشت‌های من به‌وجود آمده است.

برداشت: در درون من غوغایی به پا است که نشان از عشق و شور و شوقی عمیق دارد؛ گویی در روز رستاخیز، خنده‌ای از شوق باعث بی‌قراری‌ام شده و دلیلی بر شگفتی و التهاب در وجودم است.

برداشت: خوشبختی و خوش شانسی من، که توسط افراد کوتاه‌نظر و روزگار دشوار نمی‌تواند آسیب ببیند، همانند خواب ناآرام و پریشان من است.

برداشت: عشق من آنقدر قوی و پرشور است که همه‌ی آسمان‌ها را زیر تأثیر خود قرار داده و مانند کشتی‌ای در آسمان‌ها بدون لنگر در حال حرکت و در معرض طوفان من است.

برداشت: من نه به دنیای لایه‌های ابری و نه به جایی که صدف‌ها در آن نگهداری می‌شوند، نیازی ندارم. چون سرچشمه حیات من، همچون گوشه‌ای از دنیای یتیمان در آب حیوان است.

برداشت: بر روی دل من که همچون آیینه‌ای است، هیچ کدورت و زنگاری وجود ندارد. گوشه ابرویم، محل فراموشی و دوری از غم‌ها و ناراحتی‌هاست.

برداشت: زبان من مانند تیری برنده است و من هیچ ترسی از آن ندارم. سکوت من مانند آب گوهری است که در مقابل طوفان، محافظت کننده و ایمن است.

برداشت: در میان دنیای شیرینی قناعت، مانند موری که راه خود را می‌پیماید، به دنبال رضایت و آرامش هستم. احساس می‌کنم که دنیای بی‌پایان قناعت به من قدرتی خاص می‌دهد، همچون خاتم سلیمان که دارای توانایی‌های بزرگ است.

برداشت: من بی‌هیچ تردیدی، نور وجودم را بر کسانی که در تاریکی و ناامیدی به سر می‌برند می‌افشانم. اما در این میان، کسانی که نگهبان من هستند، خود دچار گیجی و پریشانی هستند.

برداشت: در سایه فقر و تنگدستی، از امپراتوری سکندر هم بی‌نیازم؛ چون اشک من، در شب‌های تار، به اندازه آب حیات ارزش دارد.

برداشت: امید و آرزوهای من مانند باران است که بر خاک خشک می‌بارد، در حالی که این بخیل‌ها همواره به دنبال سوزاندن این امیدها هستند. اما من خودم به مانند ابرهای بخشنده، تلاش می‌کنم تا کسانی که در تنگنا هستند را یاری کنم.

برداشت: یوسف ناشناخته من از توطئه‌های برادرانش بی‌نیاز است و پنهان شدن در خوابگاه خود، همانند چاه کنعان برای من است.

برداشت: با درد و اندوهی که دارم، از وظیفه خود ناامید نیستم. زیبایی و عطوفت خدای رحمت، مانند خوشبویی عنبر، در عمق وجود من که پر از گناه است، وجود دارد.

برداشت: می‌توانم خورشید بی‌پایانی بسازم اگر بتوانم احساس درد و عذابی که بر روحم سنگینی می‌کند، جمع‌آوری کنم.

برداشت: فکر انسان می‌تواند در دنیای زیبایی‌ها بیفتد و احساس خوبی به او بدهد. آن کسی که مهمان من است، در حقیقت در دنیای شادی و خوشی قرار دارد.