غزل شمارهٔ ۱۰۸۱

برداشت: آبروی زیبایی من تحت تأثیر چشمان مرطوب و اشک‌آلود من است و این اشک‌ها، در واقع، شفافیت و روشنی دل‌های پاک و معصوم را نشان می‌دهد.

برداشت: چشمان آشنای تو مانند تله‌ای است که می‌تواند مرا به کام مرگ کشاند، چون نگاه خشن و خونریز تو می‌تواند زندگی‌ام را به خطر بیندازد.

برداشت: جان من از درد و رنجی که دشمنانم به من می‌رسانند، می‌سوزد. آن‌ها در پی نابودی من هستند و من مانند خاشاکی در آتش، در معرض خطر هستم.

برداشت: مدعای هر دو عالم نمی‌تواند مورد توجه قرار گیرد، وگرنه من قلبی دارم که آماده‌ی پذیرش دعاهای عمومی است.

برداشت: از هر برگ من مانند سیلی، خون می‌چکد، هرچند که آب حیات در رگ‌های من جاری است.

برداشت: از آنجا که من تواضع و خاکساری را به عنوان هدف خود انتخاب کرده‌ام، هر جایی که تیرهای تیراندازی پرتاب شود، در سرزمین من فرود می‌آید.

برداشت: زمانی که غبار خط دلدار بر چهره‌اش نشسته، این تصویر برای من مثل سنگینی زمین بر روح غمگینم است.