غزل شمارهٔ ۱۰۷۹

برداشت: بهار نو، همچون آینه‌ای است که خلاقیت و ذوق من را نشان می‌دهد و گل‌ها مانند پرندگان خوشآواز، زینت‌بخش و مایه‌ی شادمانی من هستند.

برداشت: ناله‌های عاشقانه من باعث می‌شود کسانی که از خود بی‌خود شده‌اند، به طرف من بیایند. صدای من موجب می‌شود که آن‌ها از دنیای خود جدا شوند.

برداشت: آب آسمانی که در صدف مثل گوهری در دل خود دارم، همچون سیل بهاری می‌باشد که خانه‌ام را پر می‌کند.

برداشت: علاقه‌ها و تعلقات من را آزار نمی‌دهد، بلکه من مانند گردبادی هستم که می‌توانم به دور از این موانع پرواز کنم. ریشه من، همان چیزی است که به من قدرت پرواز می‌دهد.

برداشت: آن کسی که غیبت من را می‌کند، در واقع مانند صدفی است که نمی‌توان آن را با تیغ از هم جدا کرد. او به نوعی خود را در درد و رنج من شریک می‌سازد و بر اثر این غیبت، در واقع به خودش آسیب می‌زند.

برداشت: به نظر می‌رسد که اگر کسی به من توجه کند و به من نگاه کند، دل تاریک و غمگین من روشن خواهد شد. در واقع، دیدن او برای من مانند پنجره‌ای است که به فضای جدیدی می‌گشاید و مرا از غم و اندوه دور می‌کند.

برداشت: با یک نگاه می‌توان من را تحت تأثیر قرار داد. هر کسی که چشمان جذاب و دلنشینی داشته باشد، می‌تواند مرا به خود جذب کند.