غزل شمارهٔ ۱۰۷۳

برداشت: اگر چشمان شبنم از زیبایی گلستان درخشان است، چشمان اشکبار من به خاطر چهره محبوبم روشنایی دارد.

برداشت: اگر زمین در تاریکی باشد، باز هم دل‌هایی که از وجود زیبا رویان پرشور شده‌اند، روشن و تابناک هستند.

برداشت: دل را سیاه و غمگین می‌کند، اما چهره‌ای که در آن شرم و حیا وجود ندارد، فضای جمع ما را با نوری از چراغی که زیر دامن پنهان است روشن کرده است.

برداشت: دل وقتی گریه می‌کند، مانند آیینه‌ای است که تیرگی‌ها را از خود می‌زداید. به همین ترتیب، شمعی که در حضور چشمی که گریان است روشن است، نشان‌دهندهٔ راهیابی به نور و روشنی است.

برداشت: جمال و زیبایی کامل، نیازی به شگفتی ندارد و شاهدی برای آن نمی‌طلبد. آرامش قربانیان عشق، از چشمان حیرت‌زده‌شان نمایان است.

برداشت: اگر بر مزار عاشقان شمعی درخشان نیست، نگران نباش. زیرا خاک مزار شهیدان از عشق و احساسات گرم دل عاشقان روشن و نورانی است.

برداشت: ما صبح وطن را نمی‌بینیم و تنها تیرگی چشمان‌مان را از غم و اندوه احساس می‌کنیم، در حالی که شب غریب‌ها روشنایی دارد.

برداشت: عمل و کار واقعی، شجاعت و توانایی انسان را نشان می‌دهد، نه فقط سخنان و ادعاهای توخالی. ارزش و معنی یک فرد از کارهایش مشخص می‌شود، مانند اثر زخم بر روی شمشیر که نشان‌دهنده کارایی و قدرت آن است.

برداشت: می‌توان فهمید که چه کسی صاحب خانه است و مضمون نامه چیست، تنها با توجه به ظاهر و رفتار دربان.

برداشت: در فضای اطراف خود به باد صبا اجازه نده که نزدیک بیاید، زیرا این شبستان به خاطر دل سوزان عاشق، روشن و پر نور است.

برداشت: اگر دل‌ها به نور خورشید و ماه روشن شود، زندگی دیگران نیز آمادگی می‌یابد. خانه‌ی اهل کرم، با مهمانانش نورانی و پر از محبت است.