غزل شمارهٔ ۱۰۷۰

برداشت: خندیدن و خوشرفتاری با مهمان به مانند هدیه‌ای از گل است، در حالی که تنگ‌نظری و خسیس بودن باعث می‌شود که مهمان حتی کفش‌هایش را در برابر ما بگذارد و احساس ناراحتی کند.

برداشت: پایبندی فقط به ظواهر و قوانین بدون درک عمیق و واقعی، مانند این است که با چشمان بسته در یک بیابان بمانید و راهی نداشته باشید.

برداشت: بیان سخنان نزدیکان حق به شیوه‌ای تند و بی‌پروا، مانند زدن ضربه‌ای سخت به قلب احساسات است که به آرامی و با نزاکت باید منتقل شود. این نوع بیان، می‌تواند به‌جای ایجاد همدلی، به بروز قساوت و بی‌احترامی منجر شود.

برداشت: دل عارفان هیچ مقصد دیگری جز محبت معشوق ندارد، و اگر دلی از آن عشق روگردان شود، در واقع از مقصود اصلی خود فاصله گرفته است.

برداشت: اگر رئیس‌دولت لباس زیبایی بر تن داشته باشد، این به معنای آن است که او با گناه زیر دستانش چشم خود را می‌پوشاند.

برداشت: جواب سرد و بی‌احساس می‌تواند باعث طرد کسانی شود که به کمک و همراهی نیاز دارند، و از این طریق فرصت‌های خوب و موفقیت‌های ناخواسته را از دست خواهیم داد.

برداشت: در جمع‌ها باید مراقب باشیم که صحبت‌های پشت‌سر همدیگر نکنیم، زیرا این کار باعث ایجاد کینه و دوری میان دل‌ها می‌شود.

برداشت: قرائت و خواندن اعمال و رفتار ما در زندگی، توجه کامل و دقت را می‌طلبد. هر چیزی که انجام می‌دهیم، دفتری از کارهایمان را می‌سازد که باید به آن اهمیت بدهیم و به خوبی آن را مرور کنیم.

برداشت: اینکه وضعیت خود را برای افرادی که در خواب غفلت به سر می‌برند بیان کنیم مانند این است که نامه‌ای را در شکاف دیواری بگذاریم که به سرعت فراموش خواهد شد.

برداشت: در دل‌های سنگین و سخت، نصیحت تاثیری ندارد، مثل این است که با تیغ بر روی سنگ بزنید؛ این کار تنها زحمت خود را هدر داده‌اید.