غزل شمارهٔ ۱۰۶۵

برداشت: عقل به تجزیه و تحلیل و تفکیکی می‌پردازد که در آن اجزای وجود خود را نادیده می‌گیرد، اما عشق برعکس، این اجزا را به هم متصل و دل را به یکپارچگی می‌رساند.

برداشت: در فضایی که متعلق به خودمان نیست، جا عوض کردن و احساس راحتی کردن، مانند این است که تصویری را در آینه‌ای در خانه‌ای دیگر به نمایش بگذاریم.

برداشت: بستن راه‌های فکری و جلوگیری از افکار ناکارآمد، نتیجه دوری گزیدن از اجتماع است. اما اگر تنها در خلوت باشیم و ذهن‌مان مشغول افکار بی‌فایده باشد، در واقع فقط در جمعی از تنهایی قرار داریم.

برداشت: اگر راهی به سوی کعبه و مقصود در دل دارد، باید از وابستگی به وسایل و امکانات بگذرد و خود را آماده کند.

برداشت: بستن راه سیل با علف و خاشاک برای ما دیوانگان مثل این است که به فکر ایجاد زنجیر و محدودیت برای آزادانديشی خود باشیم.

برداشت: زندگی کردن به طور تصنعی و غیرطبیعی در این دنیا، هم برای خود و هم برای کسانی که دوستشان داریم، کار را دشوار و پیچیده می‌کند.

برداشت: اگر بخواهی از این خانه‌ی بسته و بی‌راه‌حل فرار کنی، باید چشمانت را بر دنیا ببندی و با شکافتن دل، به عمق احساساتت نفوذ کنی.

برداشت: با قامت خمیده در این مکان وحشتناک به آرامش رسیدن، همانند این است که بخواهی از سایه دیوار به سمت دیگر مایل شوی.

برداشت: وقتی آن شاخه گل مرا نگاه کرد، باعث دیوانگی‌ام شد. اگر چوب گل می‌تواند دیوانه را عاقل کند، پس واقعاً کار عجیبی است.

برداشت: فطرت انسان به سخاوت و کمک به دیگران تمایل دارد، و درخواست از آدم‌های بخشنده برای کمک، خود نوعی بخشش به درخواست‌کننده محسوب می‌شود.

برداشت: عشق و گفتگوهای آن با افرادی که هیچ تلاشی برای رشد و پیشرفت ندارند، مانند هدر دادن انرژی و زحمات در جایی است که ثمری ندارد.